---
📕 YALACILAR
6. Bölüm – Görmemeliydim
Koridordaki herkes paniği başka şeylere yormuştu: elektrik kesintisi, öğretmensizlik, o sabahki ölüm…
Ama ben biliyordum.
Gerçek neden karanlığın içinde yürüyendi.
Kai.
Onu takip etmek delilikti belki ama elimde değildi.
Çünkü artık bazı şeyleri bilmek zorundaydım.
---
Arka binaya, uzun zamandır kullanılmayan müzik salonuna girdiğini gördüm. Kapı aralıktı.
Ben de sessizce yaklaştım.
Işık yoktu ama… ay ışığı, tozlu camlardan içeri sızıyordu.
Ve ben… onu gördüm.
Kai, bir öğrencinin saçından tutmuştu.
Çocuk yalvarıyordu.
“Yemin ederim kimseye söylemedim!” diye haykırdı.
Ama Kai, gözünün içine bakarak sadece bir cümle fısıldadı:
— “Yalancılar acı çeker.”
Sonra…
Soğuk bir metal sesi.
Ve sessizlik.
Ben yerimde donmuştum. Nefes bile alamıyordum.
Ama sonra…
Kai kafasını hafifçe çevirdi.
Göz göze geldik.
---
— “Aria...” dedi.
Sesi hâlâ sakindi. Çok sakin.
Ama o sesin altındaki fısıltıyı duydum:
“Bunu görmemeliydin.”
Kaçmak istedim. Koşmak.
Ama adımlarını duydum. Hızla yaklaştı.
Bileğimi tuttu.
Soğuktu eli.
Kalbim kadar.
— “Şimdi içeri gireceksin,” dedi.
Kapıyı kapattı.
Salonda sadece biz vardık. Ve yerde hâlâ sıcak olan ceset.
— “Sana zarar vermek istemem,” diye ekledi.
Ama sesi…
bir tehdit gibi yankılandı.
Arkasını döndü, yere oturdu.
Gözlerini bana çevirdi.
Sonra sessizce konuştu:
— “Burada olan hiçbir şeyi söyleyemezsin.
Çünkü biz…
biz Yalancılarız.”
Göz kırptı.
Ve o anda odadaki tüm hava yok oldu sanki.
---