Aynı Gün — Akşam
Üs normalden daha sakindi.
Görev raporları bitmiş, herkes dağılmıştı. Koridorlarda sadece ara sıra konuşma sesleri duyuluyordu.
Azul odasına girer girmez ceketi yatağın üstüne attı.
Saatlerdir ilk kez yalnız kalıyordu.
Üstündeki siyah gömleğin kolunda hâlâ kurumuş kan vardı.
Birkaç saniye boyunca sadece ona baktı.
Sonra sinir olmuş gibi başını çevirip dolabı açtı.
Tam yeni tişörtü alırken kapı çalmadan açıldı.
Yuna.
Elinde cips paketiyle içeri girdi.
Azul direkt döndü.
“Kapı diye bir şey var.”
Yuna hiç umursamadan yatağa oturdu.
“Çok dramatik takılıyorsun bugün.”
Azul tişörtü omzuna atıp cevap vermedi.
Yuna birkaç saniye onu izledi.
Sonra gözlerini kıstı.
“Yoksa…”
Azul şimdiden sıkılmış görünüyordu.
“Yuna.”
“Sen Arden’dan hoşlanıyor musun?”
Oda birkaç saniye sessizleşti.
Azul dolabı kapatıp direkt ona baktı.
“Ne?”
Yuna heyecanlanmıştı artık.
“AY BENCE EVET.”
Azul gözlerini devirdi.
“Saçmalıyorsun artık.”
Yuna yatağın üstünde doğruldu.
“Bak bak normalde kimseye böyle davranmıyorsun.”
“Çünkü kimse gidip kurşunun önüne atlamıyor.”
“E tamam işte!” dedi Yuna hemen. “Çocuk senin için vuruldu.”
Azul kısa süre sustu.
Bu cümle nedense düşündüğünden daha ağır gelmişti.
Yuna bunu fark etti.
Ve sırıtmaya başladı.
“OHA.”
Azul kaşlarını çattı.
“Ne oha?”
“Sen gerçekten hoşlanıyorsun.”
Azul direkt tişörtü alıp banyoya yürüdü.
“Çık odamdan.”
Yuna arkasından bağırdı.
“Bak ben ilk günden anlamıştım!”
Azul kapının önünde durdu.
Sonra dönmeden konuştu.
“Yuna.”
“Efendim?”
“Bir daha böyle bağırırsan seni Theo’yla aynı göreve yollarım.”
Koridordan Theo’nun sesi geldi.
“BEN NE ALAKA LAN?”
Yuna kahkahaya boğulurken Azul sonunda istemsizce hafif güldü.
Duşa girdi.