Aradan yıllar geçmişti.
Küçük Aras artık okula gidiyordu.
Bir akşam odasında eski fotoğraf albümlerine bakarken annesine seslendi.
"Anne..."
"Benim adımı neden Aras koydun?"
Defne, elindeki fincanı yavaşça masaya bıraktı.
Oğlunun yanına oturdu.
Eski bir fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafta, genç bir adam gülümsüyordu.
"Bu..."
"Senin dayın."
"Kahraman olduğu için değil..."
"Sevmeyi hiç bırakmadığı için adını sana verdim."
Küçük Aras fotoğrafa uzun süre baktı.
"Onu hiç göremedim..."
Defne gülümsedi.
"Hayır."
"Ama o, seni hiç tanımadan bile çok sevmişti."
O sırada Berk kapının önünde sessizce onları izliyordu.
Hiç konuşmadı.
Çünkü o anın yalnızca Defne ile küçük Aras'a ait olduğunu biliyordu.
Defne oğluna sarıldı.
"Hayatta bazı insanlar gider."
"Ama sevgileri hiçbir zaman gitmez."
Küçük Aras başını annesinin omzuna yasladı.
"Ben de onu hep seveceğim."
Defne gözlerini kapattı.
İçinden sessizce fısıldadı.
"Hoşça kal ağabey..."
"Söz verdiğim gibi..."
"Ona seni hep anlattım."
Pencerenin dışında yağmur başlamıştı.
Kısa bir süre sonra bulutların arasından güneş kendini gösterdi.
Defne gülümsedi.
Çünkü artık biliyordu...
Yağmurdan sonra gerçekten de hep güneş açıyordu.
Yazardan...
Bu hikâye, bir cinayetin ya da bir gizemin hikâyesi değildi.
Bu hikâye...
Kaybetmenin...
Affetmenin...
Ve yeniden ayağa kalkabilmenin hikâyesiydi.
Eğer bu satırlara kadar benimle geldiysen...
Defne'nin acısına üzüldün,
Aras'ın sessiz vedasında gözlerin doldu,
Efe'nin sevgisini hissettin,
Küçük Aras'ın gülümsemesiyle umutlandın.
Bundan daha güzel bir teşekkür olamazdı.
Bu kitabın devamı olmayacak.
Çünkü bazı hikâyeler uzadıkça güzelleşmez.
Bazı hikâyeler ise tam zamanında bittiği için yıllar sonra bile hatırlanır.
Belki bir gün bu karakterleri özleyeceksin.
Belki bir gün bu kitabı yeniden açıp ilk sayfadan okumak isteyeceksin.
İşte o zaman şunu hatırla:
"Bazı insanlar ölür. Bazı aşklar biter. Ama gerçekten yaşanmış hikâyeler, onları hatırlayan son insanın kalbinde yaşamaya devam eder."
Hoşça kal, Defne...
Hoşça kal, Efe...
Hoşça kal, Aras...
Ve...
Hoşça kal sevgili okur.
– Oryenci
