Defne, Aras'ın yüzündeki ifadeyi unutamıyordu.
"Anlatmak zorunda değilsin," dedi yumuşak bir sesle. "Hazır olduğunda dinlerim."
Aras derin bir nefes aldı.
"Teşekkür ederim... Çoğu insan gerçeği öğrenmeden yargılıyor."
İkisi sahildeki banklardan birine oturdu. Dalgaların sesi, aralarındaki sessizliği dolduruyordu.
Aras uzaklara bakarak konuştu.
"Geçmişimde aldığım bir karar yüzünden sevdiğim birçok insanı kaybettim. O günden sonra kimseye bağlanmamaya çalıştım."
Defne dikkatle dinledi.
"Bazen geçmişimizi değiştiremeyiz," dedi. "Ama geleceğimizi değiştirme şansımız her zaman vardır."
Aras ilk kez içten bir gülümsemeyle ona baktı.
"Belki de haklısın."
Tam o sırada Defne'nin telefonu çaldı.
Arayan, yıllardır görüşmediği çocukluk arkadaşı Ece'ydi.
"Eve döner dönmez seni görmem lazım," dedi Ece telaşla. "Sana Aras hakkında önemli bir şey söyleyeceğim."
Defne'nin kalbi hızla atmaya başladı.
Telefon kapandıktan sonra aklında tek bir soru vardı:
Ece, Aras hakkında ne biliyordu?
Sahil boyunca esen rüzgâr yeniden güçlenirken, gökyüzünü gri bulutlar kaplamaya başlamıştı.
Sanki yeni bir yağmur yaklaşıyordu.
