Ertesi sabah...
Defne mutfakta kahvaltıyı hazırlıyordu.
Efe, küçük Aras'ı kucağında sallıyordu.
"Bu akşam..." dedi Defne çekinerek.
"Liseden arkadaşlarım buluşma ayarladı."
Efe gülümsedi.
"Uzun zamandır görüşmüyordunuz."
"Evet."
"Geç saate kadar sürebilir."
"Belki arkadaşımın evinde kalırım."
Efe hiç tereddüt etmedi.
"Tamam. Eğlenmene bak."
Defne hafifçe gülümsedi.
"Teşekkür ederim."
Akşam olduğunda Defne arkadaşlarıyla buluşmak için evden çıktı.
Ancak buluşmaya gittiğinde beklemediği biriyle karşılaştı.
Parkta tanıştığı Berk de oradaydı.
Meğer Berk, Defne'nin eski lise arkadaşlarından birinin kuzeniymiş.
Bu karşılaşma tamamen tesadüftü.
Gece boyunca aynı arkadaş grubunda sohbet ettiler.
Berk, Defne'nin zor zamanlar geçirdiğini hissediyordu.
"İyi görünmüyorsun."
Defne gülümsemeye çalıştı.
"Sadece biraz yorgunum."
O sırada evde...
Efe, Defne'den gelen son mesaja baktı.
"Merak etme, arkadaşlardayım. Aras uyudu mu?"
Efe telefonu cebine koydu.
Kendi kendine fısıldadı:
"İçimde garip bir his var..."
Ama bunun nedenini o da bilmiyordu.