Deniz fenerinden ayrıldıktan sonra sahil boyunca sessizce yürüdüler.
Dalgaların sesi, uzun süredir ilk kez Defne'nin içini huzurla dolduruyordu.
Efe, cebine ellerini koyup denize baktı.
"Biliyor musun?" dedi.
"Neyi?"
"İlk karşılaştığımızda gözlerinde sadece acı vardı."
Defne hafifçe gülümsedi.
"Şimdi?"
"Şimdi hâlâ acı var... Ama onun yanında umut da var."
Defne durdu.
Rüzgâr saçlarını yüzüne savurunca Efe usulca bir tutam saçı kulağının arkasına bıraktı.
"Rahatsız oldun mu?" diye sordu çekinerek.
Defne başını yavaşça salladı.
"Hayır."
İkisi de birkaç saniye birbirlerine baktılar.
Sessizlik bu kez rahatsız edici değildi.
Defne derin bir nefes aldı.
"Uzun zamandır ilk kez kendimi bu kadar güvende hissediyorum."
Efe gülümsedi.
"Ben de seni tanıdığıma seviniyorum."
Defne'nin gözleri doldu.
"Aras, mutlu olmamı isterdi."
Efe başını salladı.
"Evet... Bence de isterdi."
Bir an daha birbirlerine baktılar.
Efe, "Eğer hazır değilsen hiçbir şey yapmak zorunda değilsin." dedi.
Defne gülümsedi.
"Sanırım... Hayatın yeniden başlamasına izin verme zamanı geldi."
Bunun üzerine Efe yavaşça yaklaştı.
Defne de geri çekilmedi.
İkisi, yağmurdan sonra serinleyen sahilde birbirlerine nazikçe yaklaşıp uzun ve duygusal bir öpücük paylaştılar.
Ayrıldıklarında ikisi de gülümsüyordu.
"Sanırım bu..." dedi Defne.
"...Yeni bir başlangıç."
Efe elini uzattı.
"O zaman bundan sonrasını birlikte yürüyelim."
Defne, elini onun eline bıraktı.
Gökyüzünde bulutların arasından güneş yeniden görünmeye başlamıştı.
Yağmur bitmişti.
Ve Defne, uzun bir aradan sonra geleceğe korkmadan bakabildiğini hissetti.