Yağmur yavaş yavaş dinerken Defne ve Aras aynı şemsiyenin altında yürümeye devam ediyordu.
Kimse konuşmuyordu.
Bazen sessizlik, söylenebilecek bütün cümlelerden daha ağırdı.
Aras, derin bir nefes aldı.
"Keşke her şeyi en başından bilseydik."
Defne başını önüne eğdi.
"Belki de kader bizi birbirimizi bulalım diye karşılaştırdı."
İkisi de geçmişi değiştiremeyeceklerini biliyordu. Ama önlerinde uzun bir hayat vardı.
Tam o sırada Aras'ın telefonu çaldı.
Ekranda tanımadığı bir numara yazıyordu.
Telefonu açtı.
"Alo?"
Karşı taraftan yaşlı bir adamın sesi geldi.
"Aras... Ben yıllardır seni arıyordum."
Aras şaşkınlıkla durdu.
"Kimsiniz?"
"Ben, babanın en yakın arkadaşı Kemal."
Defne merakla Aras'a baktı.
Adam konuşmaya devam etti.
"Baban ölmeden önce bana emanet ettiği bir sandık var. İçindekileri artık sana vermenin zamanı geldi."
Aras'ın kalbi hızla çarpmaya başladı.
"Ne sandığı?"
"Geçmişinizi tamamen değiştirecek gerçekler var içinde."
Telefon kapandı.
Defne sessizce sordu:
"Ne oldu?"
Aras, yağmur damlalarının düştüğü kaldırımlara baktı.
"Geçmişimiz henüz bitmemiş."
---
İki gün sonra, Defne ve Aras küçük bir sahil kasabasına doğru yola çıktı.
Kemal Bey onları eski, ahşap bir evin önünde karşıladı.
"Hoş geldiniz."
İçeri girdiklerinde ev yılların izini taşıyordu.
Kemal Bey ağır adımlarla üst kata çıktı ve elinde paslanmış demir bir sandıkla geri döndü.
"Babanız bunu yıllarca saklamamı istedi."
Sandığın kapağı açıldı.
İçinde eski fotoğraflar, mektuplar ve sararmış belgeler vardı.
En üstteki zarfın üzerinde tek bir cümle yazıyordu:
"Çocuklarım, bunu okuyorsanız gerçekleri öğrenmeye hazırsınız."
Aras ile Defne birbirlerine baktı.
Hayatlarının en büyük sırrını öğrendiklerini sanmışlardı.
Oysa asıl hikâye şimdi başlıyordu.