Yağmurun ardından şehir, sanki yeniden doğmuş gibiydi.
Aras ve Defne sahilde yürürken ilk kez gelecekten konuşuyorlardı. Artık geçmişin gölgesi biraz olsun dağılmıştı.
"Hiç düşündün mü?" dedi Defne.
"Neyi?"
"Beş yıl sonra kendini nerede görüyorsun?"
Aras gülümsedi.
"Dürüst olmak gerekirse... Eskiden bu soruya verecek cevabım yoktu. Ama şimdi var."
"Nedir?"
"Yanımda senin olduğun bir hayat."
Defne'nin yüzü kızardı. Başını hafifçe eğdi ama gülümsemesini gizleyemedi.
Tam o sırada Defne'nin telefonu çaldı.
Arayan annesiydi.
"Defne, eve gelirken konuşmamız gereken önemli bir konu var."
Annesinin sesi her zamankinden daha ciddiydi.
"Tamam anne, birazdan geliyorum."
Telefon kapandıktan sonra Defne'nin içini garip bir huzursuzluk kapladı.
"Bir sorun mu var?" diye sordu Aras.
"Bilmiyorum... Ama annemin sesi hiç iyi gelmedi."
Akşam olduğunda Defne eve ulaştı.
Salona girdiğinde annesi masanın başında eski bir fotoğraf albümüyle oturuyordu.
"Gel," dedi annesi.
"Sana yıllardır anlatamadığım bir gerçeği öğrenme zamanın geldi."
Defne şaşkınlıkla sandalyeye oturdu.
Annesi albümü açtı.
İlk sayfada yıllar öncesine ait bir fotoğraf vardı.
Fotoğraftaki adamlardan biri...
Aras'ın babasıydı.
Defne'nin kalbi hızla çarpmaya başladı.
"Bu... nasıl olabilir?"
Annesi gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
"Çünkü senin bilmediğin bir geçmiş var, Defne. Ve o geçmiş, Aras'la yollarınız kesişmeden çok önce başlamıştı."
Defne, hayatını değiştirecek gerçeği öğrenmeye hazır değildi.
