Yağmur, şehrin üzerine usulca düşüyordu.
Kaldırımlar ıslanmış, sokak lambalarının ışıkları su birikintilerine yansımıştı. İnsanlar şemsiyelerinin altına sığınmış, evlerine yetişmeye çalışıyordu.
Defne ise otobüs durağında tek başına bekliyordu. Elindeki kitabın sayfalarını kapattı ve derin bir nefes aldı.
"Keşke bazı şeyleri yeniden yaşayabilseydim..." diye geçirdi içinden.
Tam o sırada hızla koşan biri omzuna çarptı.
Defne dengesini kaybedecekken güçlü bir el onu tuttu.
"İyi misin?" diye sordu yabancı.
Defne başını kaldırdığında, ilk kez onun gözleriyle karşılaştı.
Kahverengi gözlerinde garip bir huzur vardı.
"İyiyim... Sanırım."
Genç adam hafifçe gülümsedi.
"Ben Aras."
Defne kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi.
"Defne."
İkisi de farkında değildi.
Bu, hayatlarını değiştirecek hikâyenin ilk cümlesiydi.
Yağmur yağmaya devam ederken, kader ikisini aynı şemsiyenin altına toplamıştı...
