Bölüm 34

Yusuf tedaviyi bitirdikten sonra, “Şimdi dinlenmeye çalış Arya. İlaç birazdan etkisini gösterir. Gerekirse tekrar gelirim,” diyerek odadan çıktı. Karan ise Arya’nın elini tuttu, başucuna oturdu. Tam o sırada Arya’nın hastane odasındaki telefonuna bir bildirim geldi. Karan telefonu uzattı: “Bak, biri video göndermiş.” Arya merakla ekranı açtı. Gönderen, okulundaki stajyer öğretmendi. Video play tuşuna basınca ekran birden sevimli seslerle doldu. Kameranın karşısında Arya’nın minik öğrencileri vardı. Ana sınıfından çocuklar, renkli kartonlara “Geçmiş olsun Öğretmenim” yazmış, kocaman gülümsemelerle kameraya el sallıyorlardı. Bir tanesi sevimli sesiyle: “Öğretmeniiim, seni çoook seviyoruz!” Bir diğeri: “Çabucak iyileş, sonra bizimle oyun oyna!” Başka biri ise ciddi ciddi kameraya eğildi: “Doktor amca lütfen öğretmenimi hemen iyileştir!” Sonra hep bir ağızdan bağırdılar: “Seni çok seviyoruz öğretmeniiim!” Ve en sonunda hepsi sırayla kameraya doğru sevimli öpücükler gönderdi, kimisi utangaç kimisi kahkaha atarak. Arka planda stajyer öğretmen gülümseyerek kamerayı tutuyordu. Arya’nın gözleri doldu. Elleri titreyerek ekranı tuttu. Gülümsedi, ama dudakları titriyordu. Karan da videoyu izledikten sonra Arya’nın yanağına bir öpücük kondurdu. “Ne güzel çocukların varmış senin, güzel öğretmenim…” Arya gözyaşlarını sildi, hafifçe fısıldadı: “Onlar için de ayağa kalkmalıyım…”