Bölüm 2

Geceydi. Gökyüzü karanlığın içinden sızan bir hüzne dönüşmüş, yağmur camlara ağır ağır vuruyordu. Arabanın içinde tek bir adam vardı. Sol elini direksiyona yaslamış, sağ eli camdan sızan soğuğa dayalıydı. Gözleri yolda değildi. Belki de saatlerdir değildi. Karan, yolun ruhu gibi ilerleyen sessizliği bozarak kendi kendine mırıldandı: > “Kalan olmadı... Giden olmadı... Bana bir kere, gülen olmadı...” Sesi yorgundu. Yaşamdan değil, duygulardan yorulmuş bir adamın sesiydi bu. Araba, ıslak asfaltın üstünde usulca kayarken aniden... Bir silüet. Gecenin ortasında beliren o silüet, her şeyi değiştirdi. Karan frene bastı, direksiyon savruldu. Lastiklerin bağırtısı, yağmurun bile susmasına sebep oldu. Çarpma sesi... Sonra sessizlik. Yerde, beyaz bir gömleğin ıslaklıktan tenine yapıştığı bir genç kız yatıyordu. Gözlerini sıkmıştı ama sesi duyuldu: “Çarptın mı… bana?” Karan’ın gözleri büyüdü. Arabanın kapısını hızla açtı, dizleri titreyerek ona yaklaştı. “Allah kahretsin... evet. Evet çarptım. Ama nefes alıyorsun. Bu iyi. Tamam, şimdi seni arabaya alacağım. Dayan, olur mu?” Kızdan bir yanıt gelmedi ama kaçmadı da. Bu onun için bir kabul gibiydi. Karan onu dikkatlice kucakladı. Islak ve titrek bedeni neredeyse hiçbir ağırlık taşımıyordu. Arabanın ön koltuğuna oturttuğu anda radyoda bir şarkı değişti. > “Yağmurun sesine Senden bahsedeyim Sen canımı en çok yakansın…” Şarkının sözleri, bir yerden içeri sızar gibi dokundu. Arya, başını cam kenarına çevirdi. Gözyaşları yağmurla yarışır gibiydi artık. Sessizce, ince ince ağladı. Karan, onun ağladığını fark ettiğinde kalbi istemsizce hızlandı. Sanki uzun süredir duyduğu en gerçek şey onun gözyaşlarının sesi olmuştu. “İyi misin?” dedi sessizce. “Bir yerin mi acıyor? Neden ağlıyorsun?” Arya, başını hafifçe çevirip ona baktı. Gözlerinde korkudan çok yorgunluk vardı. “İlk defa biri...” dedi boğuk bir sesle. “Gerçekten korktu benim için.” ---