Buraya başlama tarihi ve saati bırakabilirsiniz
Burayada kum satti bırakmınızı rica ediyorum.
Yazmaya başladığım tarih
06.08.2020
Bir kitap, içimizdeki donmuş denize inen balta gibi olmalı.
Franz Kafka
"YAĞMURLAR AŞKI FISILDIYOR
TANITIM"
Ölümdü sevgilim biliyorum seni sevmek. Ama ben yinede sevdim seni...
08.08. 2014
O hikaye çoktan bitti. Yaşananlar yaşandı. Biz altı çizilen cümleler için açacağız o sayfaları tekrar...
Bir ilkbahar günüydü Ilık bir rüzgar esip saçlarımı savuruyor.
Bahçede boş oturmanın bir manasız olmadığına karar vererek, ayağa kalktım. Küçük adımlarla eve geçtim. Hazırlanmam gerekiyordu. Çünkü bu Gece Sena 'nın doğum günüydü. Kolumda ki saate baktığımda, epey geçti. Aceleyle odama geçtim. Geç kalacam kesin diye söylenerek dolabın içinde ki elbiselere baktım .
Çünkü akşam gideceğim parti için elbise seçmeliydim. Dolaptaki elbiselerle göz gezdirdim ve bir süre sonra babamın Fransa 'dan getirdiği elbisemde karar kıldım. Vakit kaybetmeden hemen giyindim.
Hava da kararmaya başlamıştı.
Şarap rengindeydi elbise . Aynanın karşısına geçtim üstümde oldukça güzel durmuştu. Üstelik vucut hatlarımı ortaya çıkarmıştı.
Aynanın karşısında kendimi bir müddet süzdükten sonra. Elbiseme uygun bir şekilde Makyajımıda yaptım. İki saatin sonunda artık tamamen hazırdım. Çıkmadan önce bordo rujumu tazelemeyide ihmal etmedim.
Evden çıkıp doğum günün olduğu mekana gitmek için arabaya bindim. Babamın şöförü bırakacaktı beni.
Yol boyu içimde adını koyamadığım kelebekler uçuşup durdu.
Kalbimde garip bir duygu var adını koyamadığım. Ama tüm hücrelerime hissettiğim. Sonunda mekana vardık. Arabadan inip küçük adımlarla yürüyerek girişe vardım.
İçeriye adım atar atmaz içimde garip bi şeyler oldu.
Sanki her şey değişecek on sekiz yılık hayatım alt üst olacak gibi...
Bu gün içimde korktuğum bir duygu vardı.
" Geldin mi? Bende seni arıyordum Masal" diyen Sena 'nın heyecanlı sesiyle başımı onun olduğu yere doğru çevirdim. Gülümseyerek
"Biraz geçiktim malüm İstanbul trafiği."
dediğimde. Çoktan yanıma varmıştı. Üstünde ki beyaz Elbisesiyle çok güzel görünüyordu. Gülerek koluma girdi. "Bilmezmiyim hiç" diye sitem ederek yürümeye başladık. Daha doğrusu onun beni çektiği yöne doğru gidiyorduk.
"Gel seni arkadaşlarımla tanıştırayım." dedi yürümeye devam ederken . İçimde garip bir his vardı. Bilmem bu gün bu sözü kaç kere tekrarladım. Bu gün bitsede hemen evime gitsem demeyede başladım.
Sena benim en yakın arkadaşım ama onunla aynı okula gitmiyorduk. Haliyle hiç bir arkadaşını tanımıyorum. Sonunda bir masanın yanına vardık.
kızlı erkekli bir grup oturuyordu. Gözüm camın yanında kumral bir çocuğa takıldı. O kadar düşünceli görünüyordu ki. Gözüm ondan başkasını görmedi.
Belki görseydi bu kadar yanmazdım. Hiç bilmediğim bir ateşte.
"Bilseydi nasıl yandığımın yakar mıydı? Yine beni o ateşte..."
Her şey o gün başladı. Beni içine sürekledi aşkın. kör bir bıçaktı bilemedim. Taki kalbime saplayana kadar...
Seni gül bahçesi sanmıştım. Ama dikenin hesap edemedim...
Artık eskisi gibi değilim bıraktığın gibi hiç değilim. Mesela
Beni bıraktığın sahile kustüm...
Bizim şarkımızi sildim. Adını silmek kadar zordu ellerim titredi. Görsen gider miydin?
Uzatırmıydın ellini beş yıldır hiç dinmeyen gözyaşlarıma...
Öpsen geçermiydi içimdeki bu acı?
Neden sen sadece içimdeki acıdan ibaret oldun.
Yapışmak istiyorum yakana seni kendine getirmek için.
Gitme... Kal demek istiyorum.
Ama gittin... şimdi gelsende yine sarılırmıyım boynunda? Öpermiyim seni?
Bunu yapamayacağım için ölüyorüm..
Sen beni uçurumdan itin ve ben dibi boyladım. Şimdi gel sende boş... Çünkü gururum aşkımdan daha fazla... Aşkımı sen aldın giderken. Bende gurur kaldı. Bende bir tek ona sarıldım..
Ben mezara girmeden ölmek neydi gördüm...
Hep mutlu olan ve aşka inanmayan duyguların beni ele geçiremediğine inanan bir kızdım.
Belkide ben aşka değil sana inandım.
Sen vurdun beni.. Aşk değil.
Ben seni sevdim aşkı değil...derdim sonra anladım aşk senmişsin... Her aşkın sonu kanatır .. Sende beni kanatığında öğrendim...
Artık gülmüyorum. O çok sevdiğin gamzem seni bana hatırlatmasın diye...
Acıyor...
Kanıyor...
Boğuyor...
Söylesene hiç mi kırılmadı o taştan kalbin beni kanatırken...
Hiç mi üzülmedin, çekip giderken...
Artık her kelimemin sonuna kocaman bir boşluk bırakıyorum belki gelirde doldurursun içimdeki boşluğu diye.
Seni asla affedemeyeceğimi bile bile gelmeni istiyorum.
Mektuplar yazıyorum. Kaldığım yerden. Bir gün mutlaka okuyacaksın biliyorum. O gün anlıyacaksın ne çok kere ölmüşüm senin için
Sonları sevmezdim senden önce ama artık. Bir sonu gelsin istiyorum içimdeki bu acının....
Sen gittikten sonra artık yağmurlar aşkı fısıldamıyor...
Artık
Yağmurlar
Sadece
Yalnızlığı
Fısıldıyor...
Beni uçurumdan iten adam yine gelsen yine yenilirmiyim sana...? Söylesene Yüreğimi peşinden salanım..
🌧️ ⏳
Tanıtım bölümünü nasıl buldunuz
Çok merak ediyorum .
Kim okur bilmiyorum. Belki çok az kişi okuyacak ama ben yinede içimde tutmuyacam kafamdakikeri yazmaktan hiç vazgeçmeyecem.
Bu kurguyu yazınca çok duygulandım aslında duygusal biri değilim asla...
Ama beni çok etkiledi.
Umarım sizde okuduğunuzda beğenirsiniz.
Bölümde görüşürüz 🖤