Elimde tuttuğum sigara izmaritini duvara sürerek söndürdüm. Daha sonra yere attım ve yürümeye başladım. Lise son sınıf öğrencisiydim. Ama okulu gram sevmiyordum. Doğru, bu anlatılıp övünecek bir şey değil. Ama gerçekler bunlardı. Okula sadece amaçlarım için gidiyordum. Onu kendi ellerimle süründürmek için. Okulda ne sevenim vardı, ne de benim sevdiğim birileri.
Okulda, hayatımda hiçbir alan kaplamayan insanlar vardı.
Okulda sırf birbirlerini görmek için okula gelen ama en ufak tartışmada birbirlerine düşman kesilen boktan tipler vardı.
Okulda yapış yapış gezenler vardı.
Ha, bir de ben vardım. Ama çok umursanan bir tip değildim. Bir arkadaşım yoktu. Açıkçası ben de olsam benimle arkadaş olmak istemem. Neden isteyeyim ki?
Evime doğru yürümeye başladım. Babam sağolsun (!) bana çok iyi bakıyordu. Ama zorunda olmasam onu da ondan gelen iyiliği de kabul etmezdim. Gelin görün ki onu yenmek için ona ihtiyacım vardı. Şu an iyi bir okulda okuyorsam, onun sayesindeydi. Ve çocukluğuma yeminim vardı. Ben polis olacaktım. Ve kendi ellerimle onu içeriye tıkacaktım. Onu da bir gün bile yaşatmayacak, ömrünün sonuna kadar güneşi göstertmeyecektim. Ama şimdi, sadece parasına ihtiyacım vardı.
Onun parasıyla okuyacak, ve ona ihanet edecektim. Çünkü bunu yapmasam yaşayamayacaktım.
