Duyduklarımdan sonra John'nun sesi kulaklarıma boğuk ve karmaşık gelmeye başlamıştı. Ben annemle beraberim zannederken annem bir kitabin içinde mi kalmıştı? Nasıl girmişti ki geri çıkamamıştı?
- İyi misin Luna? Endişelendiğini biliyorum fakat baban çok denedi ama odaklanma sorunu yaşadığı için kitabın içine giremedi. Sen bunu istemeden de olsa yapabiliyorsun.
- Nasıl iyi olabilirim? Annem'in aslında bir yanıltmaca olduğunu, gerçek annemin kitapta olduğunu öğrendim. Okula gitmem gerekiyor John. Sonra konuşalım geç kalıyorum.
- Annen tehlikede olabilir ya da ölmüş olabilir nasıl ciddiye almaz ve sonra konuşalım dersin?
- Bütün bunları kavramak kolay mı zannediyorsun? Lütfen. Gitmem gerekiyor.
Koşarak çıktım. Okula gitmeyecektim elbette. Koşar adımlarla eve gittim. Eğer annem bir kitabin içindeyse bu mutlaka onların kitaplığından bir kitap olabilirdi. Bu kadar çok kitabın içinde nasıl bulacaktım bilmiyordum.
- Luna kızım ne arıyorsun?
Annem. Duyduklarımdan sonra bana yabancı gibi geliyordu karşımdaki insan.
- Okul konusu yani sonu kötü biten bir kitap bulmamı istedi kitap arıyorum.
- Yardımcı olmamı ister misin?
Fena fikir değildi. Belki annem kendi kaybolduğu kitabı bulup bana verebilirdi. Ama bu onun yanında kitaplara girmeme engel olurdu.
- Teşekkür ederim anne halledebilirim.
Alnıma bir öpücük kondurup gitti. Derin bir nefes alıp en baştaki raftan başladım. Odaklandım ve kitabın parlamasını bekledim. Fareler ve İnsanlar kitabı parlıyor gibi geldi. Korkunç bir kitap değildi. Annemle ilgisi de yoktu ama denemek zorundaydım. Kitabın sayfasını açmamla bir ormanda koşarken buldum kendimi. Birisi kalın sesli iki adam konuşuyordu. Ağaçların arasından onları dinlemeye çalıştım. İri yarı olan çiftlik hayalleri kuruyordu ve zayıf olan arkasından elinde silahla sessiz sessiz yürüyordu. Hayır... Vuracaktı... Hemen koşup ittim ve engel oldum. O anda silah patladı ve iri olan arkasına döndü. Bizi görünce korkup kaçtı. Yanımda kalan korkmuş gözlerle bana baktı ve peşinden gitti. O anda birden evde buldum kendimi ve telefonum çalıyordu. Arayan John'du.
- Delirdin mi sen ne yapıyorsun? İşin ciddiyetinin farkında değil misin?
- Neden bahsediyorsun?
- Kitapların akışını kafana göre değişiremezsin çocuk oyuncağı değil bu.
- Ben... özür dilerim ben farkında olmadan yaptım.
- Tekrar git ve müdahale etmeden sonuna kadar izle. Yoksa kitabın sonu değişecek.
Farkında olmadan kitabın akışını değiştirmiştim ve bunu düzeltecektim. Annemi bulma yolculuğum uzuyordu. Acele etmeliydim.