Bölüm 5

Kayıp Anıların Gölgeleri Ruh Ormanı’nın derinlikleri, ilk karşılaştıkları Gholmar’dan sonra daha da sessizleşmişti. Ancak sessizlik, her zaman güven verici değildi. Yaprakların hışırtısı ve uzaklarda duyulan uğultular, bir sonraki tehlikenin habercisiydi. Harry, elindeki Ruh Tohumunu sımsıkı kavrayarak arkadaşlarına baktı. Mira kılıçlarını hazır tuttu, Taran mızrağını sıkıca kavradı, Lysa ise ellerini büyüye hazır hâle getirmişti. Ormanın karanlık patikası ilerledikçe ağaçlar sıklaştı. Gölgeler, şekil değiştiriyormuş gibi birbiriyle birleşiyor ve her adımda sanki Harry’nin içini tarayan gözler beliriyordu. Tam o sırada, bir sis tabakası önlerinde yükseldi ve sessizliği delip geçen bir ses duyuldu: “Harry…” Harry durdu. Sesin tonunu hatırladı; çocukken duyduğu bir ses. Ama bu, onun zihninde yıllardır kilitli kalmış bir anıydı. “Kim… orada?” diye fısıldadı, kalbi hızla çarparak. Sis içinde bir siluet belirdi. Küçük bir çocuk… altı yaşlarında, gözleri Harry’nin gözleriyle aynı renkteydi. “Harry… babamı arıyorsun, değil mi?” Harry geriye doğru bir adım attı. “Sen… ben misin?” diye mırıldandı. Ama sesin tonunda bir sıcaklık vardı; bir yabancı gibi değil, tanıdık bir yankı gibi. Çocuk yavaşça adım attı. “Sen hep babanı kurtarmak istedin. Ama gerçek… daha önce sana söylenmemişti.” Harry’nin aklı karıştı. “Ne demek istiyorsun? Daha önce sana… kim söyledi?” “Hiç kimse… çünkü senin hatırlaman gerekiyordu,” dedi çocuk. “Sen, War Fever için doğmadın… sen, ejderhayı uyandıracak bir sırra sahip olman için seçildin. Babandan kalan güç… sende. Ama onu hatırlaman için korkularınla yüzleşmen gerekiyordu.” Harry’nin elleri titredi. “Babamdan kalan güç… Bu… nasıl mümkün olabilir?” Çocuk, Harry’nin gözlerine bakarken ellerini kaldırdı. Gözleri aniden parladı ve Harry’nin zihninde bir görüntü belirdi: Küçük bir kulübe. Babası genç, güçlü ve kararlı bir şekilde bir kristal küreye ellerini koyuyor. Küre, ışık saçıyor, enerji dalgaları yayıyor. Ardından bir patlama… ve Harry’nin çocuk hâli, kulübenin dışında ağlıyordu. Babası ortadan kaybolmuştu. “Sen o günü hatırlamıyorsun,” dedi çocuk. “Ama ruhunun bir parçası hatırlıyor. Küre… çatlamıştı. Ejderha uyandı. Babandan kalan enerji senin içinde hapsoldu. Bu yüzden yarışlara çağrılıyorsun. Altın Küre sadece bir nesne değil… senin mirasınla bağlantılı.” Harry nefesini tutmuştu. Yıllardır bilinçaltında hissettiği boşluk, yerini açıklığa bırakıyordu. “Beni… seçtiklerini mi söylüyorsun? Ben… özel miyim?” “Özel değilsin… ama seçildin. Ve şimdi, War Fever’ın gerçek anlamını göreceksin. Ejderha sadece altın küreyi korumuyor. Sırları da… geçmişi de… seninle ilgili bir bağ taşıyor.” Lysa, Harry’nin şaşkın bakışlarını fark etti ve yanına geldi. “Harry… seninle ilgili mi bu? Büyünle bir bağlantısı var mı?” Harry başını salladı. “Evet… ama tam olarak bilmiyorum. Şimdiye kadar hissettiğim güç… sadece küçük bir parçaydı. Ama babamın gücü… bende bir iz bıraktı.” Taran öne çıktı. “Harry, bu… tehlikeli olabilir. Eğer Magnus veya başkaları bunu öğrenirse…” “Biliyorum,” dedi Harry, kararlılıkla. “Ama önümüzdeki mücadelede bunu kullanmamız gerekiyor. Altın Küre’yi almak sadece yarışın bir parçası değil. Babamı ve bu sırları anlamak için de bir yol.” Bir anda ormandaki ağaçlar hareket etmeye başladı. Sis yoğunlaştı ve ağaçların arasından yeni bir figür ortaya çıktı: Magnus Crow, ekibiyle birlikte, sessiz ve tehditkâr. “Görüyorsunuz,” dedi gülerek. “Ormanın kalbi sizin için açıldı. Ama ne yazık ki, sizin bilmediğiniz şeyler var.” Harry adım attı. “Söyle bana, Magnus. Bizim aradığımız şeyin peşinde misin yoksa sadece korkutmak için mi buradasın?” Magnus’ın gözleri karardı. “Her ikisi de… ama bilmeni isterim ki, baban bu sırları sende bırakmayı seçti. Eğer başarılı olamazsan… War Fever sadece bir oyun olmayacak.” Lysa fısıldadı: “Harry… geçmişin gölgeleri bizimle birlikte geliyor.” Ormanın içindeki sis yoğunlaştı, ağaçlar daha sert eğildi ve bir patırtıyla yerde çatlaklar oluştu. Harry, arkadaşlarına baktı: “Hazır olun. Bu sadece başlangıç.” Derin bir nefes aldı ve kalbinde bir güç hissetti. Küçük yaşta hatırlamadığı bir enerji, ruhunun derinliklerinden yükseliyordu. Babasının gücü… artık onunla birleşiyordu. Bir adım attı ve patikada ışık kıvılcımları yükselmeye başladı. Yaratığın gölgesinin yok oluşundan sonra, ormanın kalbinde yeni bir portal açılmıştı. Portalın içinden yumuşak ama güçlü bir ışık yayıldı; Harry’nin içindeki enerji, ona rehberlik ediyordu. “Burası… babamın bıraktığı işaret mi?” dedi Harry. Mira gözlerini kısıp baktı. “Burası… ya bir tuzak ya da bize bir yol gösterecek. Ama emin değilim.” Taran kılıcını kaldırdı. “O zaman dikkatli olalım. Bir yanlış adım hepimizi bitirebilir.” Lysa ellerini birleştirip büyü hazırladı. “Harry… bu enerjiyle bir bağ kurabilirsin. Belki de Orman’ın sırlarını çözebiliriz.” Harry, elindeki Ruh Tohumu’na baktı. “Evet… artık zamanı geldi. Babamın mirasını anlamak için bu ışığa dokunmalıyım.” Tohumu göğsüne bastırdı ve bir an için etrafındaki dünya beyaza büründü. Görüntüler hızla değişti: Babasının geçmişi, Altın Küre’nin çatlaması, ejderhanın uyanışı ve kendi çocukluğu… hepsi bir zincir gibi gözlerinin önünden geçti. Bir fısıltı duydu: “Ruhunu birleştir, gücünü açığa çıkar… yoksa her şey kaybolur.” Harry nefesini derin aldı. “Tamam… biliyorum ne yapmam gerektiğini.” Ve böylece, Ruh Ormanı’nın daha derinlerine doğru ilerlerken, Harry’nin geçmişiyle yüzleşmesi, gücünün tamamen açığa çıkması için ilk adımını atmış oldu. Sis yavaşça dağıldı ve portalın ışığı daha net bir şekilde yol gösteriyordu. Arkadaşlarına baktı: Mira, Taran ve Lysa, gözlerinde korku ve kararlılık. “İleri!” dedi Harry. “Gerçek sınav şimdi başlıyor… ve bu sefer sadece güç değil, geçmişimiz de işin içinde.” Ormanın kalbinde yeni bir yol açıldı. Işık ve gölge iç içe geçti. Harry’nin adımları kararlıydı; geçmişin sırları, geleceğin anahtarını taşırken, War Fever’ın en zorlu ve en gizemli bölümü başlamıştı.