Vie de Marli geceleri hiçbir zaman tamamen sessiz olmazdı.
Gökyüzünü delen neon tabelalar, limandan yükselen sis, uzaklardan gelen siren sesleri… Ada her zaman yaşıyor gibi görünürdü. Ama o gece başka bir şey vardı havada.
Bir huzursuzluk.
Sanki şehir nefesini tutmuştu.
Marli Obsidyen Kulesi’nin en üst katında siyah pelerinli bir kadın dev camların önünde duruyordu. Arius.
Solgun parmaklarıyla eski bir taş tablete dokunduğunda odanın içindeki mum alevleri bir anda karardı. Gölgeler tavanda kıpırdamaya başladı.
Ve arkasındaki devasa mühür hafifçe çatladı.
O an, odanın içindeki yaratık gözlerini açtı.
Karanlığın içinden onlarca kırmızı göz parladı.
Argosax uyanıyordu.
Arius yavaşça gülümsedi.
“Biraz daha…” diye fısıldadı.
“Biraz daha sabır.”
Yaratığın derinlerden gelen sesi tüm odayı titretti.
“Mühür taşıyıcısı geri döndü.”
Arius’un yüzündeki ifade bir anlığına değişti.
“Valerius…”
•
Aynı saatlerde…
Vie de Marli limanında siyah bir motosiklet durdu.
Motor sesi kesildiğinde geriye yalnızca dalgaların sesi kaldı. Adam yavaşça kaskını çıkardı.
Dağınık siyah saçlar.
Yorgun gözler.
Ve sol göz bebeğinin içinde hafif gri bir parıltı.
Valerius Ignis.
Ayağını yere bastığı an göğsünün içindeki yanık hissi geri döndü.
Yine.
Son birkaç haftadır aynı şeyi yaşıyordu.
Ateş.
Çığlıklar.
Yanık et kokusu.
Ve bir kadın sesi.
“Koş Valerius!”
Adam gözlerini kapattı. Başının içindeki yankılar bir anlığına sustu.
Sonra cebinden eski bir bozuk para çıkardı. Paranın yüzeyindeki semboller zamanla silinmişti.
Valerius başını kaldırıp sislerin arasındaki kuleye baktı.
“Bu sefer farklı olacak,” dedi kendi kendine.
Ama bunu söylerken bile sesine kendisi inanmadı.
•
Limanın biraz ilerisinde biri onu izliyordu.
Uzun açık renk saçları rüzgârla hareket ederken mavi gözleri dikkatlice Valerius’a odaklandı.
Thalassa Elowen.
Onu gördüğü an göğsüne garip bir ağrı saplandı.
Tanıyordu.
Ama nasıl?
Mantığı bunun imkânsız olduğunu söylüyordu. Daha önce hiç karşılaşmamışlardı.
Yine de kalbi çoktan onu hatırlamıştı.
Valerius gözlerini ona çevirdiği anda zaman birkaç saniyeliğine durmuş gibi hissettirdi.
Ve o an…
İkisi de aynı görüntüyü gördü.
Bir düğün salonu.
Mum ışıkları.
Altın taçlar.
Ve gözyaşlarını saklamaya çalışan bir kadın.
Thalassa nefesini tuttu.
Valerius’un gözleri hafifçe büyüdü.
Görüntü bir anda kayboldu.
İkisi de aynı anda geri çekildi.
“Sen de gördün mü?” diye sordu Valerius kaşlarını çatarken.
Thalassa cevap vermedi.
Çünkü hâlâ kalbinin neden bu kadar hızlı attığını anlamaya çalışıyordu.
•
Tam o sırada limanın diğer tarafında bir patlama sesi yükseldi.
İnsan çığlıkları gecenin sessizliğini yırttı.
Valerius refleksle elini kılıcına attı.
Sislerin arasından siyah yaratıklar çıkıyordu.
İnsan bedenine benzeyen ama yüzleri olmayan gölgeler…
Boşluk yaratıkları.
Bir kadın yere düşerken yaratıklardan biri üstüne atladı.
Ama saldırı gerçekleşemeden mor bir yıldırım yaratığı havaya savurdu.
“Hey! Suratınız baya çirkinmiş yalnız!”
Kaelen Blitz.
Elektrik kıvılcımları ellerinin etrafında dans ederken sırıttı.
Yanındaki genç kadın asasını kaldırdığında etrafa altın renkli bir ışık yayıldı.
Selene Mercy.
Yaratığın karanlık bedeni ışıkla birlikte parçalanıp küle dönüştü.
Ama Selene’in yüzü aniden gerildi.
Başının içinde bir ses vardı.
“Bul onları.”
Genç kız irkilerek geri çekildi.
Kaelen hemen ona döndü.
“Yine mi oldu?”
Selene yavaşça başını salladı.
“Bu ses…” dedi korkuyla.
“Her geçen gün daha da güçleniyor.”
Tam o sırada Valerius ve Thalassa onlara doğru yürüdü.
Dört yabancı ilk kez aynı anda birbirine baktı.
Ve gökyüzü karardı.
Kulenin tepesinden yükselen siyah enerji bulutların arasını yardığında herkes aynı şeyi hissetti.
Bir şey…
uyanmıştı.
Şehrin ışıkları bir anda titredi.
Deniz kabardı.
Gölgeler uzamaya başladı.
Ve Valerius’un bedenindeki eski yanık izleri yeniden acımaya başladı.
Çünkü geçmiş…
nihayet onları bulmuştu. 🌑