Melis, yatağın ucunda, yan gözle Duru’yu izliyordu. Duru’nun elleri, tuvalin üzerinde ustaca hareket ederken, yüzündeki dikkatli ifadeyi sevdiğini fark etti. Melis, bir süre onu izledikten sonra, hafifçe gülümsedi.
“Gerçekten çok yeteneklisin,” dedi Melis, hayranlıkla. Duru'nun fırçası tuvalin üzerinde son bir dokunuşu yaptı ve resmi bitirdi.
Duru, Melis’in bakışlarını fark ettiğinde, tuvalin önünden geriye çekildi. Yavaşça arkasına dönüp, gülümsedi.
“Gerçekten mi? Bunu beğendin mi?” dedi Duru, hafif utangaç bir şekilde.
Melis, başını eğip resme bakarken, gülümsedi. “Evet, çok güzel. Ellerine sağlık. Bir resim, bir dünya var gibi. Bu kadar gerçekçi nasıl çizebiliyorsun?”
Duru, kendini biraz daha rahat hissederek, tuvalin önüne geçti. “Bunu çok uzun zamandır yapıyorum. Ama bazen insan birinin gerçekten beğenmesini istiyor. Bunu senin için çizdim,” dedi, gözleri Melis’e doğru kayarak.
Melis, ona doğru yürüdü ve elini tuvalin kenarına koyarak, Duru'nun çizdiği Melis portresine bir kez daha bakıp, “Bu gerçekten harika, Duru. Ellerine sağlık,” dedi.
Duru hafifçe gülümsedi. “Teşekkür ederim. Ama resim, sadece bir başlangıç. Başka neler yapabileceğimi görmek istersen, belki daha fazlasını da gösterebilirim.”
Melis, bu yanıtı oldukça ilginç buldu ve eğlenceli bir şekilde gülümsedi. “Gerçekten mi? Ne gibi şeyler yapabiliyorsun?”
Duru, Melis’in sorusunu biraz daha eğlenceli hale getirmek için, gözlerini kıstı ve ciddi bir şekilde, “Bilmek ister misin?” dedi.
Melis, gözlerini Duru’nun gözlerinden kaçırmadan, bir süre düşündü ve ardından gülerek, “Evet, ama...” dedi, “Ailelerimiz burada olduğunda, hiçbiri olmaz, Duru.”
Duru, Melis’in yanıtına hafifçe gülerek, başını salladı. “Tabii, doğru. Ama belki bir gün, ikimizin baş başa olduğu bir anı beklemek gerek,” dedi, gözlerinde gizli bir anlamla.
Melis, Duru’nun söyledikleriyle biraz daha rahatladı. Aralarındaki bu sevimli ve nazik çekişme, her şeyin ne kadar doğal olduğunu hissettiriyordu. Duru’nun ellerindeki yetenek, sadece çizimle sınırlı değildi. Onun içindeki zarif ama derin duygular da her geçen gün daha çok belirginleşiyordu.
Duru, Melis’e bakarken, yavaşça yeniden gülümsedi. “Birlikte daha çok şey keşfedeceğiz, Melis. Hem bu gece, hem de gelecekte…”
Melis, Duru’nun sözleriyle birlikte, bir an için oda içinde duyulan sessizliği hissetti. Birbirlerine doğru daha da yaklaşırlarken, gözlerinde bir sır ve umut vardı.
