Bir süre sonra...
İnce çiçek sapları ustalıkla birbirine dolanmış, rengârenk taçlara dönüşmüştü...
Elira tacını iki eliyle tutup dikkatlice inceledi.
"Peki..."
"Şimdi bunu kime vereceğim?"
Cyra omuz silkti.
"Akademiden herhangi bir kıza verebilirsin."
Elira etrafına bakındı.
"Bilmiyorum..."
Lyra'nın dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi.
"Kaelis'e ver."
Elira hemen başını çevirdi.
"Ne?"
"Kaelis'e ver."
"Sen ciddi misin?"
Nera da gülümseyerek başını salladı.
"Bence de."
Elira hâlâ ikna olmamıştı, birkaç saniye tacına baktı. Kaelis'e vermek fikri hiç de kötü değildi... ama yine de içindeki küçük rekabet duygusu buna kolay kolay izin vermiyordu.
"Ama..."
Cyra sözünü tamamladı.
"Rekabetiniz yüzünden tam da ona vermelisin."
Elira kaşlarını çattı.
"Saçma."
Lyra güldü.
"Floranis'te herkes birbirine iyi dilek sunar."
Nera ekledi:
"Bugün rekabet değil, bayram günü."
Elira birkaç saniye tacına baktı.
Sonra iç çekti.
"...Peki."
Başını kaldırıp arkadaşlarına baktı.
“Peki siz kime vericeksiniz?”
Cyra:
"Henüz karar vermedim."
Lyra birkaç saniye düşündü.
"Ben..." dedi hafifçe gülümseyerek. "O piti piti karamela sepeti yapacağım."
Elira kahkaha attı.
"Sen hâlâ onu mu yapıyorsun?"
Lyra omuz silkti.
"Şimdiye kadar hiç yanıltmadı."
Nera gülümseyerek,
"Bence gayet mantıklı." dedi.
Elira derin bir nefes aldı.
Tacını iki eliyle dikkatlice tuttu.
Kalabalığın arasında gözleri birini aradı.
Çok geçmeden Kaelis'i gördü.
Kaelis birkaç arkadaşıyla sohbet ederken Elira'nın kendisine doğru geldiğini fark etti. Konuşması yarıda kaldı.
Elira önünde durdu.
İkisi birkaç saniye sessizce birbirine baktı.
Elira hafifçe gülümsedi ve tacı uzattı.
"Floranis kutlu olsun."
Kaelis'in yüzündeki şaşkınlık gizlenemedi.
"Bunu... bana mı veriyorsun?"
Elira omuz silkti.
"Bugün rekabet yok."
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Kaelis de gülümsedi.
Tacı dikkatlice aldı.
"Floranis kutlu olsun, Elira."
İkisi başlarıyla birbirlerini selamladıktan sonra farklı yönlere yürüdüler.
Bir süre sonra herkes yaptığı çiçek tacını yeni sahibine ulaştırmıştı. Floranis'in neşesi, akademinin bahçesinde yükselen kahkahalara karışırken zamanın nasıl geçtiğini kimse fark etmedi.
