9 yıl sonra...
Geniş çölün ortasına küçük bir kız ter içerisindeydi. Ayağa kalkmaya çalışıyor ama yapamıyordu. Tekrar, tekrar ,tekrar deniyordu. En sonunda yorulup sırt üstü kumlara uzandı.
Uzun siyah saçlı, kırmızı gözlü ve yaklaşık yaşı 7 civarı bir kızdı. Üstünde bir çuvala veya kefene benzer tek parça bir kıyafet vardı, yalın ayak ve yalnızdı...
Küçük kız doğruldu ayağa kalkmaya devam etmeye başladı. Bacağı titriyor, sendeliyordu. Tekrar ve tekrar devam eden çabaları sonuç gösterdi ve sonunda ayakta durmayı ve adım adım yürümeyi başardı.
İçinde kıpır kıpır duygular hissediyor, garip bir şekilde gülümsüyordu.
İçine gelen bir duyguyla önünde olan up uzun yola baktı ve "gitmeliyim" dedi.
*
*
*
Küçük kız yaklaşık 6-8 saattir yürüyordu. Sanki içinde tutamadığı, yıllardır biriktirdiği bu enerjiyi tetikliyen bir yerdeydi.
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Yürüdü
Hava kararmaya, akşam olmaya başladı. Küçük kız ilk önce durup pembe bir pamuk şeker gibi olan gök yüzünü inceledi.
"Ne kadar güzel..."
Tahriş olmuş ayaklarının üstüne oturdu ve biraz daha o güzel manzarayı izlemeye devam etti. Gök yüzü her geçen zamanda renk değiştiriyordu. Bu, küçük kız için eşi benzeri olmayan bir görsel şölendi!
Küçük kız bacaklarının verdiği yorgunluğun bütün vücuduna yayılmasıyla kendini derin boşluğa bıraktı. Sanki içinden birşey onu alıp götürmüştü...
*Slm! Ben Beth, bildiğiniz üzere bu kurguyu fantastik olarak yazdım. Yani doğduğundan beri komada olan bir adamın 23 yaşına geldiğinde konuşabilmesi veya bir öküzün gelip 'seni ham yaparım' gibi şeyler söylemesi bunun gibi kurgularımda saçma olmaz.*
Yani sadece kendini akışa bırak ve onun seni götürmesini seyret!
