Elizabeth savaşta ölen kocasını tenha bir bölgede buldu. "Perez!? İyi misin, Perez yaşıyor musun!? Lütfen cevap ver!"
Azize olan Elizabeth, 6 aylık hamileydi. Ve civar bölgedeki askerleri iyileştirmesi gerekiyordu.
İlahi gücü hem bebeğine hem de askerlere yetemiyordu.
S.D.O(Gizli Kıyamet Teşkilatı) 'ların attığı bombanın ıslık sesi havada yankılanıyordu.
Bir silah sesi duyuldu...
Elizabeth yıkık bir duvarın köşesinde, kucağındaki kocasını ve karnındaki bebeğini kaybetti. Karnına 2 kurşun darbesi almıştı. Kan tıpkı bir su gibi akarken, Elizabeth kocasının kıyafetinde birikmiş kanı avuçlamaya başladı. Karnından akan kanla kocasının kanını karıştırdı ve umutsuzca fısıldamaya başladı.
"Azizeniz sizinle konuşuyor tanrım. Buradaki görevim son buldu. Senden vaz geçiyorum. Vücuduma mühürlediğim kötü ruhları kabul ediyorum. Hepsi artık bizim. Kötü tanrıyı kabul ediyorum ve vücudumdaki kötü ruhlara kendimi satıyorum. Benim kızlarımı yaşatın ruhlar. Onlara kan verin ve onları eğitin. Neslimizi sonsuza taşıyın. Bütün sonsuzluğumu ölen bebeğime aktarıyorum. O yaşamalı..."
Elizabeth kanlarla, yıkık duvara bir mühür çizdi ve dünyayı kurtarmaya çalışırken vücuduna mühürlediği yozlaşmış ruhları saldı. Ve ölen bebeğini yaşatmaları için o kötü ruhların en yücesini bebeğine mühürledi.
"Sana emanet..."
Bomba büyük bir şiddetle patladı ve kum Elizabeth'i delip geçerek bebeği yuttu...
