Kırmızı Dosya
Mavi birkaç saniye boyunca Kayra'ya baktı.
Sanki yanlış duymuş gibiydi.
"Aynı mesaj mı?"
Kayra başını salladı.
"Evet."
"Ciddi misin?"
"Mavi, şu an bununla ilgili şaka yapacak biri gibi mi duruyorum?"
Haklıydı.
Durmuyordu.
Hatta son birkaç gündür gördüğü en ciddi hali buydu.
Okulun önündeki kalabalık yavaş yavaş dağılırken ikisi hâlâ yerlerinde duruyordu.
Mavi telefonunu çıkardı.
Mesajı gösterdi.
Kayra da kendi telefonunu uzattı.
Mesajlar birebir aynıydı.
Aynı adres.
Aynı saat.
Aynı cümle.
Gerçeği öğrenmek istiyorsan yalnız gel.
Mavi'nin midesi düğümlendi.
"Bu normal değil."
"Fark ettim."
"Ya tuzaksa?"
"Muhtemelen."
Bu cevap hiç rahatlatıcı değildi.
Bir saat sonra...
İkisi de adresin bulunduğu yere gitmişti.
Yalnız gelmeleri söylenmişti.
Ama ikisi de buna uymamıştı.
Çünkü artık kimseye güvenemiyorlardı.
Adres, boğaza yakın eski bir depo binasını gösteriyordu.
Yıllardır kullanılmıyor gibi görünüyordu.
Camların bazıları kırılmıştı.
Kapı paslanmıştı.
Ve içerisi karanlıktı.
Mavi yutkundu.
"Bu korku filmlerindeki kötü kararlar gibi."
Kayra istemsizce güldü.
"Biraz."
İçeri girdiklerinde toz kokusu hemen hissediliyordu.
Her yer sessizdi.
Ayak sesleri boş binada yankılanıyordu.
Mavi'nin kalbi gittikçe hızlanıyordu.
"Burada kimse yok."
Tam bunu söylediği anda...
Bir ses duydular.
Üst kattan.
Bir şey düşmüştü.
İkisi aynı anda yukarı baktı.
Merdivenlerden çıktılar.
Mavi normalde bunu yapacak kadar cesur biri değildi.
Ama merakı korkusundan büyüktü.
İkinci kata ulaştıklarında terk edilmiş ofisler gördüler.
Kapılar açık duruyordu.
Toz kaplı masalar.
Boş raflar.
Sessizlik.
Sonra...
Bir oda.
Diğerlerinden farklıydı.
Kapısı aralıktı.
Ve içeride ışık yanıyordu.
Mavi'nin kalbi yerinden çıkacak gibiydi.
Kapıya yaklaştılar.
İçeri baktılar.
Kimse yoktu.
Ama masanın üzerinde bir şey vardı.
Kırmızı bir dosya.
Birbirlerine baktılar.
Sonra Kayra dosyayı aldı.
Dosyanın üzerinde siyah kalemle yazılmış tek bir kelime vardı:
VENERA
Mavi'nin tüyleri diken diken oldu.
Dosyayı açtılar.
İlk sayfada fotoğraflar vardı.
Okul öğrencilerinin fotoğrafları.
Bazıları eskiydi.
Bazıları yeniydi.
Sayfaları çevirdikçe ikisinin de yüzü değişmeye başladı.
Çünkü dosyada sadece öğrenciler yoktu.
Notlar da vardı.
İsimler.
Tarihler.
Mesaj dökümleri.
Ve bazı öğrencilerin yanında kırmızı işaretler.
"Mavi..."
Kayra'nın sesi ilk kez tedirgindi.
"Ne?"
Kayra bir sayfayı gösterdi.
Mavi baktı.
Ve nefesi kesildi.
Çünkü sayfanın üstünde Ece'nin fotoğrafı vardı.
Altında ise büyük harflerle yazılmış bir cümle:
HER ŞEYİ BİLİYOR.
Mavi'nin elleri titremeye başladı.
"Bu ne demek?"
"Bilmiyorum."
Ama Kayra'nın sesi de güven vermiyordu.
Çünkü o da korkmuştu.
Tam o sırada...
Bir ses duydular.
Koridordan gelen ayak sesleri.
Birisi yukarı çıkıyordu.
İkisi de dondu.
Ayak sesleri yaklaşıyordu.
Yavaş.
Kararlı.
Ve tek bir kişiye aitti.
Kayra hemen ışığı kapattı.
Mavi'nin bileğini tuttu.
İkisi de odanın arkasındaki dolapların arasına saklandı.
Ayak sesleri kapının önünde durdu.
Sessizlik.
Sonra kapı açıldı.
Mavi nefesini tuttu.
Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki duyulacak sandı.
Kapının önünde duran kişinin yüzünü göremiyordu.
Sadece siluetini seçebiliyordu.
Kişi odaya girdi.
Masaya yaklaştı.
Ve birkaç saniye durdu.
Sonra çok tanıdık bir ses duyuldu.
Bir erkek sesi.
"Geç kaldım."
Mavi'nin gözleri büyüdü.
Bu sesi tanıyordu.
Hem de çok iyi tanıyordu.
Kapı tekrar kapandı.
Ayak sesleri uzaklaştı.
Birkaç dakika boyunca hareket etmediler.
Sonunda Kayra fısıldadı.
"Gitti."
İkisi de saklandıkları yerden çıktı.
"Mavi..."
Kayra'nın yüzü bembeyazdı.
"O sesi sen de duydun değil mi?"
Mavi yavaşça başını salladı.
Evet.
Duymuştu.
Ve keşke duymasaydı.
Çünkü o ses...
Oğuz'a aitti.
Depodan çıktıklarında hava kararmıştı.
İkisi de konuşmuyordu.
Kafalarında aynı soru vardı.
Oğuz neden oradaydı?
Dosyayı biliyor muydu?
Yoksa dosya ona mı aitti?
Tam ayrılacakları sırada Kayra konuştu.
"Bir şey daha var."
"Neymiş?"
Kayra dosyadan aldığı son sayfayı uzattı.
"Ben bunu sakladım."
Mavi kâğıdı aldı.
Ve birkaç saniye sonra nefesi kesildi.
Çünkü sayfanın en altında bir isim vardı.
Bütün olaylarla bağlantılı olduğu düşünülen ilk isim.
Ama beklediği kişi değildi.
Ne Kayra.
Ne Oğuz.
Ne de Ece.
Sayfada yazan isim şuydu:
DURU YILDIZ
Mavi'nin dünyası bir anlığına durdu.
Çünkü bu imkânsızdı.
Değil mi?
....