Güven
Mavi bütün gece uyuyamadı.
Yatağında tavana bakıyor, aklından aynı isim geçip duruyordu.
Duru Yıldız.
İmkânsızdı.
Kesinlikle imkânsızdı.
Duru, Venera'ya geldiği ilk gün ona yardım eden kişiydi.
Yanında olmuştu.
Güldürmüştü.
Destek olmuştu.
Böyle bir şeyin parçası olamazdı.
Ama sorun şuydu:
Son günlerde hiçbir şey mantıklı değildi.
Ertesi sabah okula geldiğinde Duru her zamanki gibi enerjik görünüyordu.
"Maviiii!"
Koşup ona sarıldı.
Mavi birkaç saniye tereddüt etti.
Çok kısa.
Ama etti.
Duru bunu fark etmedi.
Neyse ki.
"Bu gece film gecesi yapalım."
"Ne?"
"Evet."
Lale de hemen katıldı.
"Olur."
Yeşim kahvesini karıştırdı.
"Ben de varım."
Duru gülümsedi.
"Mavi?"
Mavi istemsizce durdu.
Ve ilk kez arkadaşına karşı suçluluk hissetti.
Çünkü ona şüpheyle bakıyordu.
"Olur."
Duru gülümsedi.
Her zamanki gibi.
Ve bu durum Mavi'nin kafasını daha da karıştırdı.
Öğle arasında Kayra'dan mesaj geldi.
İlk kez.
Telefon ekranında adını görünce kalbi istemsizce hızlandı.
Konuşmamız lazım.
Mavi gözlerini devirdi.
Bu çocuk gerçekten normal mesaj atamıyordu.
Kütüphanenin arka kısmında buluştular.
Kayra dosyadan aldığı sayfayı tekrar çıkardı.
"Dün gece tekrar baktım."
"Eee?"
"Bir şey fark ettim."
Mavi dikkat kesildi.
Kayra sayfanın alt kısmını gösterdi.
"Bu tarih."
Mavi baktı.
İlk başta bir şey anlamadı.
Sonra gözleri büyüdü.
Çünkü tarihin yazıldığı gün...
Ece'nin kaybolduğu gün değildi.
Yaklaşık üç ay öncesiydi.
"Bu ne demek?"
Kayra düşünceli görünüyordu.
"Demek ki bu olay yeni başlamadı."
Mavi'nin içini kötü bir his kapladı.
"Birileri öğrencileri uzun süredir takip ediyor."
Kayra başını salladı.
"Aynen öyle."
Tam o sırada kütüphanenin kapısı açıldı.
İçeri Oğuz girdi.
Mavi ile Kayra aynı anda sustu.
Oğuz onları görünce kısa süreli şaşırdı.
Sonra her zamanki gibi gülümsedi.
"Aaaa."
"Ne?"
"İkiniz artık gizli gizli buluşuyor musunuz?"
Mavi'nin yanakları kızardı.
Kayra gözlerini devirdi.
"Defol."
Oğuz kahkaha attı.
Ama giderken yüzündeki gülümseme bir anlığına kayboldu.
Ve bu kez Mavi fark etti.
Oğuz onları izliyordu.
Ders çıkışına doğru okul yeniden karıştı.
Çünkü anonim hesap yeni bir paylaşım yaptı.
Bu sefer sadece bir fotoğraf vardı.
Ama fotoğraf yeterliydi.
Bütün okulun susmasına yetmişti.
Fotoğrafta Ece görünüyordu.
Parti gecesinden birkaç saat önce çekilmişti.
Ama yalnız değildi.
Yanında biri vardı.
Ve bu kişi net şekilde seçiliyordu.
Selin.
Ece'nin en yakın arkadaşı.
Dakikalar içinde okul dedikoduyla doldu.
"Selin bir şey biliyor."
"Kesin biliyor."
"Polise anlatmıyor."
"Belki suç ortağıdır."
İnsanlar teoriler üretmeye başlamıştı.
Ancak aynı saatlerde başka biri panik içindeydi.
Selin.
Mavi tuvalete giderken boş koridorda onu gördü.
Selin ağlıyordu.
Gerçekten ağlıyordu.
Ve yanında kimse yoktu.
Bu görüntü Mavi'yi durdurdu.
"Selin?"
Kız başını kaldırdı.
Gözleri kıpkırmızıydı.
Bir an konuşacak gibi oldu.
Sonra vazgeçti.
Ama tam uzaklaşırken fısıldadı.
"O gece yalnız değildi."
Mavi'nin kalbi hızlandı.
"Ece mi?"
Selin başını salladı.
"Evet."
"Kim vardı yanında?"
Selin'in gözlerinden yaş süzüldü.
"Ben söyleyemem."
"Neden?"
Selin korkmuş görünüyordu.
Gerçekten korkmuş.
Çevresine baktı.
Sanki birileri onu dinliyormuş gibi.
Ve sonra sadece üç kelime söyledi.
"Çünkü beni izliyorlar."
Selin hızla uzaklaştı.
Mavi olduğu yerde kaldı.
İzliyorlar mı?
Kim?
Neden?
O akşam Mavi eve döndüğünde bilgisayarını açtı.
Kafasını dağıtmak istiyordu.
Ama sosyal medya yine Ece ile doluydu.
Her yerde aynı haber.
Aynı söylentiler.
Aynı korku.
Tam bilgisayarı kapatacaktı ki telefonuna bildirim geldi.
Anonim hesap yine paylaşım yapmıştı.
Bu kez yalnızca siyah bir ekran vardı.
Ve altında şu yazıyordu:
Aranızdan biri yalan söylüyor.
Venera Akademi birkaç dakika içinde yeniden karıştı.
Çünkü artık herkes aynı şeyi düşünüyordu.
Katil okulun içindeydi.
Ve onu tanıyorlardı.
Gece yarısına doğru Mavi'nin telefonu çaldı.
Numara kayıtlı değildi.
Kalbi hızlandı.
Açtı.
Karşı taraftan yalnızca nefes sesi geliyordu.
"Kim bu?"
Sessizlik.
"Mavi Arslan?"
Mavi'nin boğazı düğümlendi.
"Evet."
Karşıdaki kişi birkaç saniye sustu.
Sonra korku dolu bir sesle konuştu.
"Ece'yi kimin öldürdüğünü biliyorum."
Ve hat kapandı.
Mavi birkaç saniye boyunca telefona baktı.
Donup kalmıştı.
Çünkü ilk kez biri açık açık söylemişti.
Ece ölmüştü.
Ve birileri bunu biliyordu.
Devam edecek...