Marcus'tan
Nöbet saatimin bitmesine bir saat kalmıştı.Direniş'ten bir ses henüz duymamıştım.Sanırım bugün saldırı olmayacaktı.Zaten Yeni Dünya'nın 3. Savaşına az bir süre kaldığından bu nöbetler aşırı sıkıcı gelmeye başlamıştı.Önceki savaşı Kraliçe Eva akıllılık edip bizden önce başlatarak üstünlük kurmuş ve kazanmıştı.Fakat bu savaşı kaybetmemizin imkanı yoktu çünkü herşey yeni kral tarafından dahice planlanmış,tüm direnişçileri buradan silmek için herkes hazırdaydı.Neden mi? Çünkü Yeni Dünya gerçek dünyadan çok daha küçük ve kaynaklarımız burada sınırlı.Gerçek dünyaya geçiş için antlaşma süresi boyunca iki taraf da çok çalıştı fakat sanırım bu imkansız.Gerçek dünyanın artık var olduğuna bile inanmıyorum.
Ben düşüncelere dalmışken bir ses duydum.Bir cızırtı? Fakat nöbet yerim bir direnişçi kampıydı.Burada bir şey olması imkansızın da ötesiydi çünkü kralın emriyle heryer köşe bucak taranmıştı.
Aynı sesi tekrar duydum.
İlerideki çadırdan geliyordu.
Çadırın içinde herhangi bir hareket yoktu fakat silahımı elime alıp:
"-Orada birisi varsa hemen çıksın yoksa ateş etmekten çekinmem! "
Diye bağırdım.Fakat ses yoktu..
Cızırtı sesi tekrar geldi.
1..2..3!
İçeri daldım ve etrafı kolaçan ettim fakat kimse yoktu.
Cızırtı sesi tekrar geldi.
Ama nereden?
Çadırın içi bomboştu resmen.Ev eşyaları vardı sadece.Sıkıntıyla ofladım.
"Nöbet saatimin bitmesine yarım saat kaldı.Benim işim değil sonuçta. "
Diyerek çadırı terkedeceğim an yine aynı ses geldi.Sanırsam ses kaynağını bulmuştum.
Ses masanın üstünden geliyordu.
Hemen masaya yaklaştım fakatmasanın üstünde sadece bir güneş gözlüğü,kitap ve lamba vardı.
Ama sesin buradan geldiğine emindim.Masanın her tarafına bakmama rağmen yoktu.Sonra aniden tekrar o cızırtı sesi.
Ama ses gözlükten geliyordu.
Tamam teknoloji gelişti ama cızırdayan gözlük nasıl bir eşya?
Merakımdan alıp gözüme taktım.
"N-ne?"
Gördüklerim inanılır gibi değildi.Gerçek dünyaya geçmiş gibiydim.Hatta gibisi az kalır,geçmiştim.
Bir ormanın içindeydim.Ağaçlar çok güzeldi.Burada ağaçlar kısa ve yapraksızdı fakat gördüğüm ağaçlar en az 5 tane benim uzunluğumda gibiydi. Renkli yapraklarıyla adeta parıldıyordu.İnanılır gibi değildi.
"Bu gözlük bir ilüzyon mu yaratıyor?Adeta büyülenmiş gibiyim."
"Orda biri mi var?"
Bu bir erkek sesiydi.Muhtwmeler diğer asker nöbete gelmişti.Hemen gözlüğü çıkarıp cebime attım.Şimdilik fark etmemeleri mucizeydi ve ne olduğunu anlamadan krala teslim etmeye niyetim yoktu.
"Evet, 4.çadırdayım"
Askere nöbeti teslim ettikten sonra koşmaya başladım.Bu gözlüğün neyin nesi olduğunu anlayabilecek tek kişinin yanına.
1. Bölüm Sonu