Bölüm 2

O anda hiç beklemediğim bir şey oldu ve çocuk bana gülümsedi önüme dönüp kendi kendime "Saçmalama Belinay senin hayatında böyle şeylere yer yok." dedim. Birine bu şekilde bağlanmamalıydım. Berbat olan hayatıma başka birini ortak edemezdim. Bu kadar kötü birisi değildim. Ama çok güzel gülüyordu zalımın oğlu. İlk kez böyle bir şey hissediyordum. Bu yabancı bir duyguydu. Bu çocukta her ne varsa içimde çok ilginç duygular uyandırıyordu. Fark etmeden müdürün odasına gelmiştik bile. İçeri girdiğimde müdür güldü ve birşeyler söylemeye başladı açıkçası söylediği hiçbir şeyi dinlemedim. Boş boş etrafa bakıyordum ki bir anda İklim kolumdan tutup beni çekiştirmeye başladı. Herkesin dışarı çıktığını farkettiğimde ona hiç direnmeden peşinden gitmeye başladım. Umut, Batuhan, Emirhan ve Yağız bizden bir sınıf üstte oldukları için bizi sınıfımıza bırakıp kendi sınıflarına geçtiler. Sınıfa girdiğimde gördüğüm şeyle midemin bulunmasına engel olamadım. Sabah yanımıza gelip aptal aptal konuşan o kız da bu sınıftaydı. Boş boş yüzüme bakıp gülerken ben hiç bulaşmayıp boş olan sıralardan birine geçtim. Olay çıkartmamalıydım yine okuldan atılırsak alacağımız cezayı hayal bile edemiyorum. En iyi ihtimal olarak babalarımızın bizi ülkeden sürerdi. Ve bu okulda taş gibi çocuklar varken ben başka bir ülkeye gidemezdim. Ben tam kitabımı okumaya başlayacakken öğretmenin içeri girmesiyle kitabı çantama koydum. Birkaç saat süren eziyetin sonunda zil çalınca hep beraber dışarı çıkıp yürümeye başladık Umut Bey yüzünden bugün okula yürüyerek gidip gelmek zorundaydık. Bu çocuklar gerçekten iyi bir dayağı hakediyorlardı fakat şöyle bir bakınca suratıma tokat gibi çarpan uzun boyları ve kaslı vücutları bunun bir hayal olduğunu gözler önüne seriyordu. Küçüklüğümden beri aynı eğitimleri almamıza rağmen nasıl bu çocuklar böyle gelişmiş biz ise bu kadar küçük kalmıştık anlamış değildim. Gerçi ben diğerlerine göre iyiydim zira onlar bir altmış boylarında küçücük kızlardı. Aklıma gelen şeyle bir anda ellerimi çırparak zıplamaya başlayınca herkes bana döndü ve ben de hiç gecikmeden "Bugün annemin nöbeti var babam şehir dışında ve ablam arkadaşında kalacak yani evde yalnızım bize gelsenize." dediğimde hepsi aynı anda "Olur!" diye bağırdı. Bu gece harika olacaktı. Annelerimiz doktor olduğu için sık sık nöbete kalırdı ama biz bu geceyi ilk kez düzenleyecektik. Biz gece için planlar yaparken eve vardığımızın farkına bile varamadım.