Koskocaman açılmış gözlerim şaşkınlıkla bir Chloe' ye bir de güvenlik kamerasına bakıyordu. Bizim evin önünde duran kardeşimin gözleri kameraya doğru sabitlenmişti. Biliyordu değil mi? Benim şuan kameraya doğru şaşkınca baktığımı biliyordu. Çok vakit kaybetsem de umurumda değildi. Şuan bütün haberciler helikopter ile yayındaydı. Korktukları için yakınlaşmadıkları bariz bir şekilde ortadaydı. Ben bunları düşünürken bir şey oldu, birden kardeşim zile bastı ve konuştu,
"Beni kameradan izlemeyi bırak ve kapıyı aç abla!"
Abla... bana abla demişti! Bu olabilir mi!? Chloe de benim gibi düşünmüş olacak ki şaşkınca bana bakıyordu. Ben ise artık yerimde duramayıp hızla kapıya koştum ve kapıyı açtım. Karşımda kardeşim Darkness' i görmek beni mutlu etmişti.
Tam söze gireceğim an benden önce davranarak dudaklarını araladı ve konuşmaya başladı,
"Öncelikle şunu belirteyim ki onun kontrolünden çıkmanın yolunu buldum fakat bu 15 dakika sürecek. Hızlı olacağım. Sadece şunları söylemek için geldim-" gözlerim dolmuştu. Yine... Fakat bu sefer kendimi saklamak istemiyordum. Çünkü o buradaydı, annemin bana emanet ettiği kardeşim... Bu sefer ben
Darkness' in sözünü kestim ve konuşmaya başladım,
"Gitme... onun kontrolünde olduğun için her şeyi istemeden yaptığını biliyorum. Ve inan ki sana karşı savaşmak hoşuma gitmiyor."
Darkness bir kaç saniye gözlerimin en derinine bakarak konuşmaya başladı,
"Beni geri getiremezsin abla. Tehlikedesin. Gideceğim hemen. Sadece seni uyarmak istedim." derin bir nefes aldıktan sonra konuşmaya devam etti,
"Kurtul buradan abla... güçlerinden kurtul yoksa öleceksin!
"Ölmeyeceğim Darkness. Merak etme."
"Abla eğer gitmezsen Aoran seni öldürecek.
"Aoran kim Darkness?
"Gitmem lazım abla." Hayır... gidemezdi. gitmek zorundaydı ama... bunlar çok ağır...
"Hayır! Darkness!" tam gidecekken durdu. Beni dinlemek istediğini anladığım da dudaklarımı araladım ve şu cümleyi söyledim,
"Bana son kez sarılır mısın kardeşim?" İşte bu soruyu görmezden gelme gibi bir şansı yoktu. Duraksadı, buz kesti vücudunu. Ama geldi, koskocaman kollarının arasına aldı bedenimi. Yanıma geldi ve sarıldı. O an en mutlu anımdı. Her mutlu şeyin bir sonu vardı değil mi? Fakat bu kadar hızlı mı biterdi her şey?
Darkness bana sarıldığında X yine tam vaktinde bir yaratık daha göndermişti ve Darkness beni korumak için arkasına çekerken eldivenim elimden çıktı ve Darkness...
Darkness'in kolu donmaya başladı. Telaşla aynı yere dokununca ise yanmaya...
