Bölüm 28

Artık bu gerçeği Zei biliyordu.Daha fazla saklayamadim, çünkü nedensizce kokusu başımı donduruyordu.Akşam olmuştu ve biz bu süreler zarfında Zei ile hiç konuşamadık.Aramıza mesafe koymuştu, ve ben buna üzülüyormuyum, seviniyormuyum belli degildi.Sonra gözlerim Zei de kaldı Yüzüne makyaj yapmasına izin vermiyordum. Katerinanın..... makyaj malzemeleri bile.... benim oradaydı.....Bu akşam herşeyin güzel gitmesini umuyordum, ama Zei o gerçeği öğrendikten sonra bunu nasıl yapabilirim, bilmiyorum.Üzerinde spantlez bir beyaz elbise vardı, alt kısmında ise kumaş, onu bu elbiselere sokuyordum çünkü, onun bana kendisini sergilemesine istiyordum.Bir süre sonra kapı çaldi, gelen Robert idi."Sana dediğim gibi," bana baktı, irisleri büyümüştü."Bu gece elinden gelenin en iyisini yaparsan," gülümsedim, "Sana güzel bir ödül veririm.""Anladım." dedi ve ben kapıyı açmaya gittim.Açtığımda Robert benim için bir kara çiçekler, iki kalp şeklinde çikolata getirmişti."Hoşgeldin," dedim ve onunla sarıldım."Hoşbulduk, kardeşim." İçeri girdiğinde Zei ona doğru gülümsüyordu. Tam da istediğim gibi.Bu gece bana yakınlaşmasını ve sanki mutlu bir çiftiz gibi davranmasa, aynısını tekrarlayacagimi söylemiştim."Zei?" dedi "Naber yenge." gidip Zei ona sarıldığında nedensizce içimde birşeyler yerinden oynadı. Kanım ısındı."Geç otur şöyle," bunu derken dişlerimi sıktım.Robert, benim gibi bir vampirdi aslında ama, yarıya. Zei o sırada bana bakıyordu Robert arkasını dönüştüğünde, ona gülümsemesini işaret ettim.Bir süre sonra koltuğa oturduk.Zei ise dediğim gibi yanıma oturdu ama çok yanıma. Robert ile konuşmaya başladık."Biliyormusun, bu kadar istekli olduğunuzu ve birbirinizi sevdiginizi bilmiyordum."Zeinin gözleri sönünce ona doğru baktım."Evet bunu ben teklif ettim.""Düşmanınin kızı nasıl oluyorda böyle kabul ediyor." Tam bişey diyecekler Zei atıldı."Ben Mehriyi seviyorum, ne olursa o benim sevgilim." bana doğru döndü. "Artık kocam." Diyince midem kasıldı, böyle bir performans beklemiyordum. Ama tabiikide yalandı.--------------0------------Robert masada evrakları hazırlarken, Zei ise benim dediğim gibi, yanımda oturup benimle ilgileniyordu.Böylece onu kütüğüme geçirebilir, sahip olabilirdim."Mehri." diyince televiyonu kapatıp gülümseyerek ona döndüm.Gözümü kırparak "Ne var" işareti yaptım."Uykum geldi." dedi dudaklarını büzerek "Çok mız mız sın." dedim fısıldayarak "Ama bunun bir bedeli olucak." dedim fısıldayarak "Tamam kes." dedi ama oda fısıldadı.O anda bir elim dizimde diğer elim ise bacağında olduğu için bacağını sıktım "Ah." dediği anda Robert,tabiiki şakalaştığımızı düşünücekti."Bana insan gibi davranacaksin." daha çok sıktım "Sen zaten Vampirsin." o sırada ikimizde dişlerimızi sıkarak gülüyorduk, fısıldayarak konuşuyorduk."Üst katta görürsün ama." diyince bana biraz daha yaklaştı. Ona şaşkın gözlerle baktım."Burada göster." dediğini Robert bile duymuştu bu kız yürümedi uçtu!Yüzüm kıpkırmızı kesildi, ben hiç bunlara alışık değildim."Abi ben yukarıda halledeyim."Zei o sırada şaşkın gözlerle bakıyordu, işte şimdi bedelini ödeyecekti."Sen çık, sorun değil." dediğimde artık kurdun pençesinde bir yılan vardı. Robert kalktığında ve merdivenlere doğru yürüyüp çıkmaya başladığında ayağa kalktım.Oda kalkınca "Bakalım şimdi kim kime yaslanıyor!" dediğimde Zei koşmaya başladı. Ben ise arkasından yürüyordum."Sürün küçük, yılan." kıkırdadım "Bakalım kim kazanacak."