Bölüm 13

Yanağımda hissetigim sıcaklık ile irkildim. "Bir gün." devam edemedim "İnsan olmadigimi, öğrendiginde..." "Beni yine sevecekmisin?" dedim ama büyük ihtimalle beni eskisi gibi sevmeyecek, benden nefret bile edecekti. O sırada gaza kokleyip Melikaneme gidiyordum. Çünkü gidecek başka yerim yoktu Mehrinin geçmisi "Neden Vampirsin!" Eğitmen hoca tekrar bana bağırıyor, tekrar bana vuruyordu. Kirbacin ilk acısını bacaklarımda hissediyor, ardından çok titreşimli bir şekilde acı bacağımın her tarafına yayılıyordu. "Söyle!" "Bilmiyorum." dedim kekeleyerek Bu sefer daha fazla vurmaya başladı. Benim tez cigligim odayi inletirken, o ise durmuyordu bana daha çok, daha çok vurdu. Ama sonunda durdu. Çunku yoruldu. Söylemezsem, beni belki ölümsüz olamama rağmen öldürecekti. "Seni küçük piç!" diye bağırdı soluklanarak. "Bunu kaç kez daha anlaticam!" "Hiç mi akillanmayacaksin sen!" diye bagrislari kulağımi çınlatiyordu. "Vampir olmanın nedeni, küllerden ve kemiklerden oluşman!" Sürünerek ayaklarının ucuna geldim. O ise bunu fırsat bilip, beni ayağıyla çiğnemeye başladı. Üzerime vurdukça ben bağırıyordum o acıyla, ama durmadı. "Özür dilerim!" diyordum "Özür dilerim!" Bir süre sonra durdu. Yüzünde satist bir gülümseme vardı. "Aferin." dedi. İçin umutla doldu. "Şimdi defol gözümün önünden!" diye bagirinca son gücümle kalkıp yürümeye başladım. Ama düştüm. Sonra gözlerim karardı. 9 yaşında bir çocuk bu kadar zorlanirmiydi? "Beceriksiz velet, düz yolda bile yuruyemiyorsun." ve cevap veremedim. Şimdi "Özur dilerim, özur dilerim!" Ve kendimi tutamadım. "DAHA COCUGUM BEN!"