Artık Zeta-9’a dönme vakti gelip çattığında Kamil, topladığı tüm saçma verileri ve gözlemleri kuantum çipine yükledi. Mahalleden ayrılmadan önce son kez kaldıkları öğrenci evinin salonuna baktı; kırık dökük eşyalar, köşedeki kaçak çay demliği ve mutfaktaki o emektar tost makinesi ona garip bir şekilde tanıdık ve sıcak gelmeye başlamıştı. Birlikte geçirdikleri günler boyunca dünyalıların mantık kurallarına uymayan ama bir o kadar da samimi olan dünyasını keşfetmişti.
Mahmut, elinde bir naylon poşetle kapıda belirdi. Poşetin içinde iki kalıp beyaz peynir, bir paket kaçak çay ve Bakkal Rıza'dan helalleşip aldığı yarım somun ekmek vardı. "Yolda acıkırsan yersin hemşerim," diyerek poşeti Kamil’in eline tutuşturdu. Kamil, gözlerinden geçen mavi ışık huzmeleriyle Mahmut’a baktı ve "Dostum Mahmut, seninle geçirdiğim süre boyunca evrendeki en karmaşık canlı türünün dünyalılar olduğunu anladım. Mantığınız %14 ama misafirperverliğiniz sonsuz," dedi. Işınlanma kapsülü çalışıp Kamil yavaş yavaş şeffaflaşırken Mahmut arkasından el salladı: "Gittiğin yere selam söyle Kamil, bir daha gelirken yanında az biraz uzay çayı getir!" Kamil, uzay gemisine ulaştığında raporun altına son cümlesini yazdı: "Dünya; ne kadar saçma olursa olsun, yaşamak için harika bir yer."
