Bölüm 4

Savaş ilerledikçe cephedeki günlerimiz birbirine karışmaya başladı. Patlama sesleri artık kulaklarımda değil, kalbimde yankılanıyordu. İoe ile aramızdaki bağ her geçen gün güçleniyordu ama bu bağ, savaşın acımasız gerçeklerini değiştirmiyordu. O, annesini ve ailesini kaybetmenin verdiği acıyla ayakta duruyordu; ben ise yaralıları hayatta tutmaya çalışırken kendi kalbimi korumayı öğreniyordum. Bir sabah İoe yanıma geldi. Yüzü her zamankinden daha sertti ama gözlerinde derin bir kararlılık vardı. Savaşa katılmak istediğini söyledi. Artık yalnızca hayatta kalmak değil, kaybettiklerinin hesabını vermek istiyordu. Onu durdurmak istedim. Ellerini tuttum, ilk kez sesim titredi. “Gitme,” demek istedim ama savaşta bazı kararlar kelimelerden güçlüydü. Ayrılık anı sessiz oldu. Ne gözyaşı döktük ne de uzun vedalar yaptık. Sadece birbirimize baktık. O an, belki de son kez. Ardından sırtını dönüp cepheye doğru yürüdü. Adımlarını saydım; her biri kalbimde derin bir iz bıraktı. Günler geçti. Yaralılar ardı ardına geliyordu ama İoe’den haber yoktu. Her sedyede onu aradım. Her yüz bana onu hatırlattı. Üçüncü günün gecesi, içimde tarifsiz bir korku büyüdü. Onu kaybettiğimi düşünmek, savaştaki tüm acılardan daha ağırdı. Dördüncü gün, şafak sökmek üzereyken sahra hastanesinin önünde bir hareketlilik oldu. Çamur içinde, yorgun ama ayakta duran bir asker getirildi. Kalabalığı yarıp yanına koştum. Onu tanımam bir saniyemi bile almadı. İoe’ydi. Hafif yaralıydı ama yaşıyordu. Dört gün boyunca cephede kaybolmuş, yaralanmasına rağmen geri dönmeyi başarmıştı. Onu sedyeye yatırırken dizlerimin titrediğini hissettim. Bu kez güçlü duramadım. Ellerimi tuttu, “Geri döneceğimi biliyordum,” dedi fısıltıyla. O an anladım ki savaş, bedenleri yaralayabilirdi ama bizi birbirimizden koparamamıştı. İoe’nin yaraları iyileşirken, ben de kalbimdeki yaraların kabuk bağladığını hissettim. Ayrılık bizi sınamıştı, kayboluş bizi korkutmuştu ama buluşma her şeye değmişti. Savaşın ortasında, umudun hâlâ var olduğunu bana yeniden hatırlattı.