Ellerimi ve kollarımı tuttuktan sonra demirle bağlamışlardı. Evet demirle, benden bu kadar korkttuklarını bilmek cidden iyi hissettiriyordu. "Korkak köpekler, kaç kişi anca geliyorsunuz" diye bağırdığım gibi yüzüme yumruğu yemem bir oldu.
Demek Alex bey sonunda geldi. Alex piçi üstündeki kıyafeti çıkarmış elindeki bir kaç işkence aletiyle yanıma gelmişti. Beni demirle duvara bağladıktan sonra gelmişti köpek.
Ona bakarak iyice sırıttım ve "Korkak köpek" diye bağırdım. Bu artık onun için son damla olmuş olucak ki elindeki eşyaları kullanmaya başladı. İlk başlarda vücuduma küçük çizikler atarken biraz daha bastırarak kesikler açmaya başladı.
"Alex senin abinin adı lucax'dı dimi. Biliyor musun abin elimde o kadar güzelce can verdiki. Onu öldürmekten aldığım zevk bambaşkaydı. Hatta bağırma sesleri hala kulağımda" diyerek ona baktım. Onu iyice sinirlendirmiş olucağım ki bıçak çıkarıp karnıma sonuna kadar sokup geri çıkardı.
"piç, sikicem seni" diyerek bir kere daha sokup çıkardı. Ağzımdan kan gelmesine rağmen ona bakarak abisinin korkmuş yüz ifadesini yaptım. "yapma. Lüt... Lütfen yapma san... Sana istediğin kad... Kadar para ver... im" ağzımdan akan kanlardan dolayı kesik kesik de olsa cümlemi tamamlamıştım.
Alex sinirle yumruklarını yüzüme vurmaya başladı ve ben bayılana kadar da devam etti. Büyük ihtimal yüzüm tanınamaz bir haldeydi ama ben o vurdukça kahkaha atıyordum. Acıyı hissetmiyordum bile sadece kahkaha atıyordum.
En sonunda bayılmak üzereyken az çok da olsa yaralarıma limon sıkarak daha kötü hale geldiğini görmüştüm ama çok kesik kesik hatırlıyordum. Ve en sonunda tamamen gözlerimi yumdum.
---------------------------------------
Kurter yılmaz,
Yaklaşık 2 gündür hiçbir şekilde almiladan haber alamıyordum. Eğer bugünde haber alamazsam kasırga timini göndererek bu göreve son vericektim.
Önümdeki dosyaları incelerken çalan telefonuma baktım. Kaç zamandır çalıp duruyordu. Hani insan açmıyor demekki meşgul aramayayımdami demez ya. Bir kere daha çalarsa sikicem artık.
Çalan telefonu elime alıp açtım yeter artık ha. "Alo" diye sorduğumda tiz bir kadın sesi duydum "hah sonunda açtınız beyefendi. Biz sizi DNA testi için aramıştık almila öztürke kaç gündür ulaşamıyoruz ve tanıdığı olarak sizin telefon numarası vardı eğer almilaya ulaşırsanız beni aramasını söyleyebilir misiniz" dediğinde telefonda resmen dondum kaldım bu kadın ne diyordu. Almila? DNA testi? Ne alaka amk.
"bir dakika hanımefendi tam olarak ne oluyor DNA testi falan" diye sordum. Kadın bir kaç saniye nefes aldıktan sonra konuşmaya başladı.
"şey beyefendi biz yani abileri geçen gün kızımıza DNA testi yaptırmışlar ve biz fartettik ki ceylin bizim kızımız yani bizim kızımız sandığımız kişi kızımız değilmiş ve ceylinin doğduğu gün hastanedeki almila dışındaki bütün kişilerle iletişime geçtik ve hiç biri bizim kızımız değil. Bir tek almila kaldı ve bizim gerçekte kızımız almila galiba, biz bu konuyu kesinlik kazandırmak için almilaya DNA testi yaptırmak istiyoruz eğer o da müsaitse bir gün hastaneye gidip DNA testini yaptırsak olur mu? " dediğinde şaşkınlıktan dilimi yutacak kadar şaşırsam da kadın cevap beklediği için hızlıca cevap verdim.
"ben almilaya söylerim hanımefendi" dediğim gibi kapattım. Bu gerçek miydi almila karışmış mıydı yani. Burada ne oluyordu hemen almilaya bulmam lazımdı. Hızlıca askeriyenin bahçesine çıktım ve kasırga timini baktım.
"tim 10 dakikaya göreve çıkıyorsunuz" diye bağırdığım gibi tim hemen ayaklandı. Bir an önce almilaya bulmam lazımdı.
Almila Öztürk,
Yüzüme fırlatılan su ile resmen zıplayarak kalktım. Karşımda yine alex piçi vardı. Bu sefer elinde daha değişik bir işkence aleti vardı demek yeni şeyler deniyecektik güzel severiz yeni şeyler denemeyi.
Burada üçüncü günümdü büyük ihtimal, bugün bana işkence yapmasalar bile kan kaybından gebericektim ve sonunda güzel ülkemin cennet topraklarına kavuşacaktım. Şehit olucaktım bu yüzden bugün moralimi bozamazlardı.
Dünkü işkence aletini uygularlarken sesimi bile çıkarmamıştım. Onlara asla güçsüz gözükemezdim. Ne yaparlarsa yapsınlar başımı dik tutuyordum. Tek sinir olduğum üstümde sadece sutyenim ile olduğumdu. Kıyafetimi çıkarak yapıyorlardı ve bu piçler göğüslerime bakıyorlardı. Tek sinir olduğum bu noktaydı onun dışında sorun yoktu.
17. yumrukta kapının bir anda açılmasıyla herkesin bakışları kapıya döndü. Kapıdakiler Türk askeriydi beni kurtarmaya gelmişlerdi. Askerler alexin adamlarını sırayla temizleyerek yanıma gelmeye başladılar. Alex geri çekilip kaçarken askerlerin bazıları alexin yanına bazıları benim yanıma gelip demirleri çözmeye başladılar.
Onlar beni çözerlerken bir anda gözümün kararmasıyla askerlerin güvenli kollarında bayıldım.
Binbaşı Alaz Kurt, Kurter albayın emriyle helikopterlere atlayıp itlerin inine doğru yol almaya başladık. Kısa bir helikopter yolculuğu sonunda ilk önce Alexin mekanına baskın kurduk oradaki bir kaç korumayı konuşturup yüzbaşının yerini öğrendik.
Yüzbaşının yerini öğrendiğimizde vakit kaybetmeden mekana doğru yol almaya başladık. Mekana geldiğimizde timini mekanın etrafını sarmasını söylediğim gibi 4 tane keskin nişancıyı çatılara gönderdim. İçeri girdiğimiz anda adamları köşeye sıkıştırarak ateş etmeye başladık.
Alex kaçmaya çalışınca bazı askerleri onu yakalamaya gönderip yüzbaşının yanına geldim. Yüzbaşı düşündüğümden daha kötü bir haldeydi şu zamana kadar nasıl dayandı, işte Türk askeri. Askerler onun demirlerini açarken hızlıca bir hasar kontrolü yaptım ve en kanayan karnındaki bıçak yaralarına baktım fazlasıyla derindi.
Hızlıca kıyafetimi çıkararak tampon yapmaya başladım. Yüzbaşı bayılınca onu kucağıma alıp mekandan çıkdım. Askerler yandan alex piçini getirdiğini görünce adımlarımı hızlandırarak helikoptere gittim.
Kurter yılmaz,
Çocuklar almilayı buldukları için sevinirken helikopterden geldiğindeki halini görünce ne yapıcağımı bilemedim. Kızımın hali çok kötüydü. Ne yapmışlardı ona bu kadar. Almila geldiği gibi hastaneye götürülüp ameliyata alınmıştı. Ve yaklaşık 1 haftadır onun gözlerini açmasını bekliyordum. Rüzgara almila nın bu halde olduğunu açıklayamamıştım çünkü onun için ne kadar endişeleneceğini biliyordum. Hadi be kızım aç artık gözlerini.
Almila öztürk,
Bilincim açılmaya başladığında gözlerimi açmaya çalıştım. Gözüme gelen fazla ışık ile gözlerimi geri kapattım. Bir süre gözlerimin ışığa alışmasını bekledim, ışığa alışınca gözlerimi açıp etrafa göz gezdirdim.
Ben neredeyim. Veya bana ne olmuştu. Zihnimi biraz yoklıyınca Türk askerlerinin beni kurtardığın hatırladım. Galiba hastanedeydim.
Odaya kısa bir göz gezdirdiğimde karşımdaki koltukta oturarak uyumuş kurter albay gördüm. Şu anda bir komutandan çok uzak durumdaydı. Çok komik uyumuştu, kollarını göğsünde birleştirmiş kafası hafifçe öne düşmüş ve kaşlarını çatmıştı. Gülmeye başladığımda uyanıp bana baktı.
Bir kaç saniye gözlerini kırpıştırıp kendine geldi. Bana bakıp bir anda yanıma geldi. Beni kolları arasına alıp sıkıca sardı. "sonunda uyanmışsın kızım" diyerek sarılmaya devam etti. Bende kollarımı sararak sarılmasına karşılık verecekken hissettiğim ani acıyla ağzımdan acı bir inilti çıktı.
Albay hemen gelir çekilip "ben doktoru çağırıyım" dedi ve odadan çıktı. Bir kaç dakika sonra doktorla gelip yanıma oturdu. Doktor kontrolünü yapıp bana 3 hafta hastanede kalmamı söylediğinde hemen itiraz etmiş 1 haftaya zor indirmiştim.
3 hafta nasıl yatıyım ben ya allahım. Doktor gidince albay bana dönüp baktı. Yüz ifadesine bakılırsa oldukça ciddi birşey söyliyecekti.
"kızım sen hastanede karışmışsın"
Neeeeeee!