UNUTULMUŞ RUHLAR

"Bazen unutmamak hatırlamaktan daha çok can acıtır." “Bazen birini tanımak, kendini unutmakla başlar...” Eflin, hayatının en karanlık döneminden geçerken tanımadığı bir evde, tanımadığı bir adamın gözlerinde bulur kendini. Hafızasını kaybetmemiştir… ama hatırlamak istemediği ne çok şey vardır. Kuzey, geçmişi sessizce taşıyan, konuşmadan bile çok şey anlatan biridir. Onunla kurduğu bağ, Eflin’i hem iyileştirir hem de boğar. Çünkü bu bağda bir düğüm vardır: geçmiş. Kim kime yardım ediyor gerçekten? Kimin sırrı daha derin? Eflin unutmaya çalıştıkça, Kuzey’in sakladıkları ortaya çıkmaya başlar. Ve geçmiş, hiç beklemedikleri bir anda kapıyı çalar… Bir yabancının yanında kendine bu kadar yakın hissetmek mümkün mü? Yoksa bazı hisler, tanışıklık gerektirmez mi?