Mutfak masasının üzerinde duran fotoğrafa tekrar baktım ama az önce bana gülümseyen abimin yüzü artık fotoğrafta yoktu fotoğrafta sadece ben annem ve babam vardı sanki Emir hiçbir şekilde yaşanmamış gibi
Hayır... Ben delirmiyordum birileri ya da başka bir şey sanki anıları siliyor gibiydi hemen telefonuma sarıldım abimle çekindiğimiz eski fotoğraflara bakmaya başladım ama abim fotoğrafların hiçbirisinde yoktu sanki hepsi kaybolmuş gibiydiler bazıları boş bir odadan ibaretti bazılarında da sadece ben vardım ellerim titremeye başladı tamam o sırada telefonuma yeni bir bildirim düştü
"KAYIT ALANI DOLMAK ÜZERE"
Bu garipti insanların gerçek hafızaları silinirken telefonun hafızası doluydu
Aklıma bir fikir gelmişti bile eğer insanların hafızası siliniyorsa ya da yazıları siliniyorsa ya ses kayıtları ya da videolar onlar silinecekler mi? Çok merak etmiştim koşarak odama çıktım ve defterimi açarak büyük bir başlık yazdım
"EĞER BUNU OKUYORSAN BİR ŞEYLERİ UNUTTUN"
Altına tek tek isimleri yazmaya başladım
Mert abim
İlk okul öğretmenim
Ortaokulda hoşlandığım çocuk
Mahallemizdeki eski fırının adı
Aşağıya indim hiç bir şey olmamış gibi kahvaltı masasına oturdum 2 dakika sonra babam geldi annem de masaya oturdu her sabah sesli sesli sohbet ettiğimiz kahkahalarla konuştuğumuz gülüştüğümüz masa bir anda çok sessizleşmişti kimse konuşmuyordu sadece çatalın tabağa vurma sesleri geliyordu yarım saat sonra masadan kalktım ve deftere baktım yarım saat sonra isimlerin yarısı kaybolmuştu mürekkep silinmemişti...
Sanki isimler hiç yazılmamıştı
O an anladım bu yalnızca insanların hafızasını değil gerçekliğin kendisini de değiştiriyordu ve eğer bu devam ederse sıradaki unutulan kişi ben olacaktım ama benden geriye kimse bir şey hatırlamayacaktı...