Unutulan Kat’ın ışıkları (varsa bile) artık yoktu. Sanki konak tamamen kapanmıştı.
Eren konuşmaya başladı.
“Bu konak insanları öldürmüyor Luna… onları değiştiriyor.”
Luna geri çekildi.
“Ne demek bu?”
Eren gözlerini kapattı.
“Hatırlanmayan herkes burada kalır. Ama bazıları… dışarı çıkar.”
Luna dondu.
“Sen… dışarı çıktın mı?”
Eren cevap vermedi.
O anda duvarlar titredi.
Siluetler çoğaldı. Yüzler artık netleşmeye başlamıştı. Kaybolan insanlar… ama aynı zamanda yaşayan insanlar gibi.
Ve Luna korkunç bir şeyi fark etti:
Bu kat sadece geçmişi saklamıyordu.
İnsanları kopyalıyordu.
Gerçek ile yansıma artık karışmıştı.
Eren birden Luna’nın bileğini tuttu.
“Son gece başladı,” dedi.
“Eğer kapı açılırsa… biri burada kalacak. Biri dışarı çıkacak.”
Luna nefesini tuttu.
“Kim karar veriyor?”
Eren fısıldadı:
“Konak.”