Unutulan Kat’ın sessizliği Luna’nın kulaklarında çınlıyordu. Duvarlardaki isimler artık sadece kazınmış harfler değil, sanki nefes alan bir şeydi.
Siluet hâlâ karşısındaydı.
Ama bu kez yalnız değildi.
Luna’nın arkasından bir ses geldi.
“Buraya kadar gelmen bile hata.”
Luna döndüğünde gözlerine inanamadı.
Karşısında, yıllardır ailesiyle ilgili araştırmalarında ona yardım eden kişi vardı: Eren.
Eren’in yüzünde ne korku vardı ne de şaşkınlık. Sadece bitmiş bir sabır.
“Beni neden buraya getirdin?” dedi Luna.
Eren sessiz kaldı. Sonra gözlerini Unutulan Kat’a çevirdi.
“Çünkü buradan çıkman mümkün değil.”
O an Luna her şeyi yanlış anladığını düşündü.
Ama gerçek daha kötüydü.
Eren bir adım attı ve duvardaki isimlerden birine dokundu. Harfler parladı.
Ve Luna ilk kez şunu gördü:
Eren’in adı da oradaydı.
Silinmiş ama tamamlanmamış bir isim.