Elimdeki eczane poşeti ile koltukta oturuyordum Atalay ise yüzündeki gülümseme ile arabayı kullanıyordu.
"Bir şeyler yemek ister misin?"
"Hayır, sağ ol." Kafamı iki yana sallarken aynı zamanda konuşuyordum.
"Ailen bir şey söylediler mi?" Ardından ciddi bakışları bana döndü bir kaç saniye yüzümü inceleyip tekrar yola döndü ve cümlesine devam etti.
"Yüzünü böyle görünce."
"Hayır farketmediler." Söylediğimle kaşları havalanmıştı.
"Nasıl farketmediler? Yüzüne bakmıyorlar mı?" Kendi dertlerinden beni görmüyorlardı ki.
"Makyaj yaptım. Zaten çok odamdan çıkmam."
"Anladım." Tek kaşı havada bana döndü bir şey söylemek istiyor ama bunu yapamıyor gibi bir hali vardı.
"Neyi merak ediyorsun?" Sorumu beklermişçesine hemen konuştu.
"Sedece seni merak ettim."
"Bende bir şey merak ediyorum." Kaşlarımı havalandırıp ona döndüm.
"Sor."
"Neden merak ediyorsun beni? Etme merak." Burnundan nefes vererek güldü ve arabanın hızını biraz arttırdı. Bunu bilinçli mi yoksa bilinçsiz mi yaptı bilmiyordum.
"Kusura bakma mesleki deformasyon." Söylediği şey bir an için beni üzmüştü. Çok kısa bir an içimdeki ses, yani herkesi böyle merak mı ediyor diye konuşmuş ardından hemen susmuştu.
Çok kulak vermemeye çalışsamda olmuyordu. Sikeyim böyle işi.
Telefonum çaldığında elime aldım ve arayana baktım. Sıla'yı görünce gözlerim dolmaya başlamıştı bile.
"Efendim."
"Ne konuştunuz hocayla?" Merak ettiğini şak diye sormuştu. En iyisi buydu zaten laf kalabalığı olmadan.
"Sınıf düşersen üzülür müsün dedi. Tabi on net türkçeden yapan bir kızı birinci sınıfta tutacak değiller ya!"
"Kızım saçmalama sakın gitme sınıftan ben seni çok sevdim ya." Sıla'nın söylediği yüzümü güldürürken aynı zamanada bir damla yaş yanağımdan aşağı süzülüyordu.
Hiç bir bok kazanamayacaktım.
"Gitmiyorum bir yere merak etme." Güven vermek istercesine konuştum ve ardından vedalaşıp telefonu kapattım.
Atalay'ın eli torpidoya uzandı ardından peçete kutusunu çıkartıp bana uzattı. İçinden bir tane çekip aldığımda ikincisinin peşinden geldiğimi görünce gerilen sinirlerim bununla taşmıştı.
"Sikeyim seni." Fısıldayarak söylediğim şeyle Atalay'ın bakışları bana çıkmıştı. Duyduğu için şansıma ariyetten küfür ettim ve tepkisini bekledim.
"Ağzına acı biber sürerim Zeynep." Ardından parmağı ile burnumun ucuna vurdu ve dişleri gözükecek kadar sırıtıp yola döndü.
Kızmış mıydı hoşuna gitmiş miydi anlamamıştım. Ben bu adamı anlayamıyordum.
Araba evimin olduğu sokakta durduğunda arabadan inmek istememiştim.
Arkasına yaslandı ve kafasını bana çevirdi ne yaptığıma bakmak için. Bir kaç saniye beni inceledi.
"Eve gitmek istemiyor musun?" Benim mimiklerim konuşuyor muydu yoksa bu adam her şeyi biliyor muydu?
"Yani, eve gitmektense şu an arabada boş boş oturmayı tercih ederim." Bu yaptığım açık açım bir teklifti aslında.
Önce kulama erkeksi bir kıkırdama doldu. "Ah Zeynep," ardından ağzının içinde konuştu ve bakışlarını benden çevirip sokundaki camdan dışarı baktı bir kaç saniye.
"Nereye gitmek istersin?" Buna verecek cevabım yoktu. Omuzlarımı hava kaldırıp indirerek bilmediğimi ifade ettim.
"Sosisli sever misin?" Midem bulanırken kafamı hızla iki yana salladım.
"Aç değilim. Her buluştuğumuzda yemek ısmarlamaya çalışıyorsun." İsyan edermişçesine çıkan sesime gülmüştü
"Sen yemek ne demek biliyor musun peki?" Bacağımın üstündeki kolumu tutup havaya kaldırdı ve konuşmaya devam etti.
"Çok zayıfsın da o yüzden, evde sana yemek veriyorlar mı?" Muzip bir sırıtış atıp tekrar yola döndü. Normalde birisi bana bunları söylese olay çıkartırdım ama Atalay'ın ses tonu o kadar kızılamayacak gibiydiki bende ona gülümsedim.
İstesem kilo alabilecek bir yapım vardı ama almak istemiyordum bunun içinde yememem gereken hiçbir şeyi yemiyordum. Belkide biraz daha fazlasını.
"Yok duvarları kemiriyorum bende onda da kalori yok." Gözlerini devirdi ve yüzündeki gülüşle arabayı kullanmaya devam etti.
Telefonum çaldığında annem olduğuna adım kadar emindim ki yanılmamıştım.
"Efendim."
"Mihrimah nerdesin kızım?"
"Kütüphanedeyim anne ders çalışıyorum."
"İyi aferin ne yedin?" Hiçbir şey yememiştim.
"Elma karnım acıkmadı." Atalay duymasın diye ne kadar fısıldayarak söylesemde duyduğunu hatta telefonun sesinin az da olsa dışarı çıktığının farkımdaydım.
"Annecim bir şeyler daha ye git markete bak en azından yoğurt falan ye yavrum." Annem huyumu bildiği için bana alternatif sunmaya çalışıyordu.
"Tamam anne hadi ben kapatayım görüşürüz." Yanaklarım kızarırken tek dileğim Atalay'ın buraya odaklanmamış olmasıydı.
Kapattığım telefonu cebime koyarken bana bir bakış attı ve konuştu.
"Zeynep söyle ne yemek istediğini yiyelim. Anneni de üzmemiş olursun."
"Ya sabır!" Gözlerimi devirip sinirlice mırıldandım.
"Lütfen, artık midem bulanmaya başladıyemekten bahsetmeyelim." Sorgulayan bakışları bana dönerken tek kaşı havadaydı.
Araba yavaşladığında arabayı sahile çektiğini farketmiştim. Camı biraz açtım ve tuzlu suyun ciğerlerime dolmasına izin verdim.
Yamuk bir şekilde bana dönerek arkasına yaslandı.
"Sigaran var mı?" Sorduğum şeyle kaşları havalanmıştı.
"Yok Zeynep."
"Cebindeki şişlik yalan söylediğini bağırıyor Atalay." Söylediğim ile cebinden paket çıkardı bir sigara çıkartıp paketi yerine koydu.
Sigarayı dudaklarının arasına yerleştirdi ve arabanın önündeki metali yerinden çıkartıp sigarasını yaktı. Bunu yaparken siyak kaşları çatılmış yanakları içe göçmüş yüz hatları iyice ortaya çıkmıştı.
"Sana yok Zeynep." Dumanını üfleyerek konuştuğunda istemsiz bir şekilde yutkunmuştum. Ardından kendime geldim ve dudaklarının arasındaki sigarayı alıp kendi dudaklarımın aradına koydum derin bir nefes çektim. Ve rahatça arkamaya yaslandım
"Ben istediğimi alırım Atalay." Bende gülerek konuştum ve dumanın arabanın içinde yayılması izin verdim.
Atalay gülüp paketten yeni bir sigara çıkarttı. Ardından söyledikleri kaşlarımın çatılmasına sebep oldu.
"Ben izin verdiğim sürece Mihrimah."
🍓🍓🍓
Merhabaaa
Atalay hakkında ne düşünüyorsunuz
Yıldıza dokunmayı ve yorum yapmayı unutmayın
Öpüldünüz
🍓🍓🍓