Cok umutsuzdum, yapabilecegim tek sey oturup aglamakti. Gulmek bile yakismiyordu bana, dis tellerim yuzunden igrenc gorunuyordu gulusum. Annem de, babam da hatirlatmisti bunu bana.
Soguk odamdaki tek sicak sey olan yastigima sikica sarildim. En mutlu, kotu animda bu yastik vardi. Baska kimseye guvenemezdim. O kadar buyuk bir cevremde yoktu zaten.
Aglamaktan aciyan gozlerimi ovusturdum. Yastigima sikica sarilmaya devam ederek kendimi uykunun tatli kollarina biraktim.
...
Sabah ne ara okula geldigimi hatirlamiyorum, ama son zamanlarda boyle. Evdekileri duymamak ve katlanmamak icin her zaman erkenden cikiyordum. Evden zamaninda cikip onlarin yuzunu gormektense, okula erken gelir biraz daha uyurdum daha iyiydi.
Bana yaklasan Felix'i fark etmemistim. Sari uzun olan saclarini baglamis, cantasini tek koluna takmis bana dogru yuruyordu. Okulda cok daha farkli bir kisiliktim ve ikinci kisiligimin en yakin arkadasi Felixti.
"Ya Hyunjin yine yuz vermedi bana, ne yapsam olmuyor. Biraksam mi su cocugu?"
Elini omzuma atti ve yuzunu asti. Ona gulumseyerek teselli ve motive edici sozler soylemeye hazırlandim ki uzaktan biri kafama essek kadar basketbol topu firlatmisti.
Gozlerimin karardigini hissederek Felixe daha siki tutundum. Ama pek bir ise yaramadi ve yine de yeri boyladim.
Popomun ustune dustugum icin kafama bir hasar gelmemisti ama kalcamdaki agri inkar edilemezdi. Popomu ovustururken bir cift ayak tam karsimda durdu.
"Kusura bakma elimin ayari pek yok..." dedi karsimdaki kafasini kasiyarak.
Cok canım yaniyordu. Aglamamak icin zor duruyordum ama kafami salladim ve agzimin icinden sorun yok dedim. Kafami kaldirip baktigimda cocugun Felix ile uzun uzun bakistigini gordum.
Cocugun cok guzel tonda kahve saclari, koreli olmadigini belli eden yuz yapisi ve harika bakan gozleri vardi. Felix de koreli degildi. Belli ki birbirlerine cekilmislerdi.
Ikilinin arasi bozulmasin diye yerden tam kalktim derken yine dusuyordum, dengemi saglayamamistim.
Ama bu sefer bir el belimden kavrayip beni dusmekten ali koydu. Az once kafama top firlatmis olan cocuk, su an beni belimden kendine cekmis, siki siki sariliyordu.
Ama bu sefer bir el belimden kavrayip beni dusmekten ali koydu. Az once kafama top firlatmis olan cocuk, su an beni belimden kendine cekmis, siki siki sariliyordu.
Yavasca ondan uzaklasip yuzunu inceledim. Bana endiseli gozlerle bakiyordu.
"O kadar cok mu aciyor canin?"
"Hayir dengemi saglayamadim, sikinti yok."
Beni daha yakindan suzneye baslayinca geri cekildim. Hemen hafif egilip sinifa yurumeye basladim. Ilk defa gormustum o cocugu. Tanimiyordum ama beni cok iyi hissettirmisti. Allah'im noluyor bana?
Selammm ben Harii
Bu kitabi bir arkadasimin istegi uzerine yaziyorum.
Umarim begenirsinizzz
Seviliyorsunuzz