Gün geçtikçe ülkede yüzü asık insan çoğalmaya başladı. Arkadaşlarım arasında her türlü derde çare bulduğumu fark edince bu derneği kurduk. Şimdilik annemin ve babamın bundan haberi yoktu. Bilmemeleri daha hayırlı, diye düşünüyordum. Gerçi bir hesap açıp yerimizi gösterdik ama... Biraz popüler olmaya başlayınca kulaktan kulağa yayılan bu isimi
onlar da duydu.
Derneği kuranın ben olduğunu bilmediklerinden ağır eleştiriler eşliğinde ilk tepkimizi almış bulunduk. Bu derneği kurmamdaki amaç aslında sadece topluma yardım etmek değil içimde ölmeye başlayan bazı insanî hisleri de diriltmek içindi.
Paraya tapınan bir ailede doğmuş olmama rağmen o kağıt parçasına gereğinden fazla değer vermiyordum. Orta gelirli bir düzeyde olmamız onlara yetmiyordu hep daha fazlasındaydı gözleri. Onlara göre her şey paraydı. Evet çoğu zaman öyle. Ailem dernektekilerden para almadığımı duysa, beni evlatlıktan reddebilir ya da derneği kapattırabilirdi.
Ailemden habersiz yönetimini ele aldığım bu dükkanı küçük bir derneğe dönüştürüp sayemde ülkeye virüs gibi yayılan can sıkıntısını, ekonomik ve ruhsal sorunları çözüme kavuşturuyordum. İnsanlar buradan mutlu ayrıldıklarında, bir insanın gülümsemesine vesile olmam kendimi iyi hissetmem için yetiyordu bana. En azından kendimi işe yaramaz birisi gibi hissetmiyordum.
Ailem günün birinde derneğe gelme zahmetinde bulunurlarsa eğer ne yapacağım diye düşünüyordum. Her zaman olduğu gibi yine boş şeylerin peşinde koştuğumu söyleyip beni alacaklardı buradan. Onlar iyi ve güzel olan her şeye savaş açarken ben de böyle imkânsız bir şeye imza atıyordum.
