UMBRAE

İnsan kanı büyüyü köreltir derlerdi. Soylular, melezleri zayıf ve kusurlu sayardı. Yanılıyorlardı. Aelianus Yüksek Akademisi’nin mermer koridorlarında herkes ruhunun özünü taşıyan bir Suret ile yürür: aslanlar, şahinler, altın başlı kurtlar… Ta ki Elira sınıfın kapısından içeri adım atana kadar. Basit kumaşlardan elbisesi ve boynunda babasından kalma obsidiyen kolyesiyle içeri giren bu melez kızın ardından, tüm gökyüzü mürekkep gibi kararır. Yüzlerce gölge kuş katedral pencerelerine çarpar, salonun havası donar ve sınıftakiler yüzyıllardır dudak bükülen o kadim laneti fısıldar: Umbrae. Fakat asıl kıyamet, Elira’nın arkasında devasa kanatlarını açan o tekinsiz yaratık çöktüğünde kopar. Simsiyah duman tüylü dev bir kuşun karanlığından; mermer kadar beyaz tenli, ay ışığı saçlı ve insan silüetinde bir varlık doğar: Morvath. Kusur denilen insan kanı, kadim karanlığın tek iletkeni olduğunda; akademi artık bir okul değil, tahtların yıkılacağı bir savaş meydanıdır.