Ufkun Ötesi

Soğuk sokakta ilerlerken sorguladı kendi kendine.. "-Bu kadar mı herşey? bu kadar mı umutsuz bu insanlar?" Etrafını yokladı. İnsanlara dikkatlice baktı: Herkes mutsuz, yorgun çevresindeki kötülüklere tepki veremeyecek kadar umutsuz; Gelecek derdi yok anın sorunlarına, içsel sorunlara odaklanmış. Adım adım ölüme yürüyorlar. Hayatları bi önceki gün yapamadıklarına iç çekmekle geçiyor. Sahi bu kadarmıydı ki herşey? Renkli kültürleri olan bu millet renkli edebiyatı renkli tarihi olan milletten ; Kendi kendine sorunlar yaratan düşünüp durmaktan kamburu çıkan millete dönüştü... Telefona bakmaktan gözleri acıdığı için mecburen kitabını çıkardı. Bu şartlarda kitap okumanın ne geleceğine faydası vardı nede ahlakına sahi.. Metroda varacağı durağa kadar okudu. Yedinci sayfanın ortasına varmasıyla ineceği durağın anonsunun yankılanması bir oldu. Çantasını aldı ve indi. Evine doğru paçasına bulanan çamur....