Emniyetin arşiv odası, günün bu saatinde terk edilmiş bir kütüphaneyi andırıyordu. Lisa, Kevin’ın güvenini sarsmamak için normalden daha sakin davranmaya çalışsa da, cebindeki o silik seri numaralı iğne sanki tenini yakıyordu. Kevin, davanın kapandığını ve notun Şef’e ait olduğunu grafik şubenin onayladığını söylemişti. Ancak Lisa, Şef’in nottaki "bilmiyorum" kelimesini bu kadar teslimiyetçi bir şekilde kullanmayacağını içten içe seziyordu.
Masasına geçtiğinde Kevin’ın teknik birimde bir memurla hararetli bir tartışmaya girdiğini gördü. Kevin’ın yakasındaki rozet iğnesi, sabahki gibi yerindeydi; pürüzsüz ve kusursuz. Lisa, kendi cebindeki iğneyi çıkarıp tekrar baktı. Üzerindeki o aşınmış "K-" harfi ve "9" rakamı, Kevin’ın yakasındakinden çok daha yaşlı ve yorgun görünüyordu. Lisa, Kevin'ın ne zaman bir iğne kaybettiğini veya bu iğnenin gerçekten ona ait olup olmadığını anlamak için geçmiş ekipman kayıtlarına bakmayı düşündü, ama Kevin'ın ani bir dönüşle ona bakmasıyla dosyayı hemen kapattı.
O sırada David yanına yaklaştı, yüzünde davanın kapanmasının verdiği buruk bir rahatlama vardı. "Lisa, akşam bir şeyler içmeye gidiyoruz, itiraz istemiyorum. Kevin da geliyor. Bu kasedin ve notun yarattığı o karanlık havadan çıkmamız lazım."
Lisa zoraki bir tebessümle başını salladı. "Harika bir fikir David. Biraz dağılmaya ihtiyacım var."
Akşam olduğunda şehir merkezindeki loş bir barda buluştular. Kevin her zamanki gibi nazik, korumacı ve neşeliydi. Hikayeler anlatıyor, Lisa’nın moralini düzeltmek için elinden geleni yapıyordu. Ancak Lisa’nın gözü Kevin’ın her hareketindeydi. Kevin bir ara ceketini çıkarıp sandalyenin arkasına astığında, Lisa kalbinin hızla çarptığını hissetti.
"Lavaboya gidip geliyorum," diyerek masadan kalktı. Kevin ve David bir futbol maçı hakkında tartışmaya daldığında, Lisa ceketlerin asılı olduğu tarafa yöneldi. Elini titreyerek Kevin’ın ceketinin yakasına attı. Rozetin arkasını çevirdi.
Yeni, parlak ve üzerinde "K-2026" yazan tertemiz bir seri numarası vardı.
Lisa tam elini çekecekken Kevin'ın masadan kalkıp ona doğru geldiğini gördü. Hızla geri çekildi. Kevin, yanından geçerken hafifçe gülümsedi. "Sıra bende galiba, David'i futbol muhabbetiyle baş başa bıraktım," dedi ve hiçbir şey fark etmemiş gibi lavaboya doğru devam etti.
Lisa masaya döndüğünde, avucunun içindeki o eski, silik iğnenin soğukluğunu hissetti. Kevin'ın yeni bir iğnesi olması, eskisini kaybettiğinin bir kanıtı mıydı yoksa sadece bir tesadüf mü? Kevin'ın bu kadar doğal davranması Lisa'yı daha da germişti. Eğer bir şeyler gizliyorsa, bunu dünyanın en sıradan şeyiymiş gibi yapıyordu.
Gecenin sonunda Kevin onu arabasına kadar geçirdi. "Dikkatli sür Lisa," dedi camdan eğilerek. "Şef'in davası bitti ama hala yorgun görünüyorsun. Artık dinlenmeyi hak ediyorsun."
Lisa eve vardığında kapıyı arkasından kilitledi ve sırtını ahşap yüzeye dayadı. Cebindeki iğneyi çıkardı ve masanın üzerine bıraktı. Kevin'ın o samimi ses tonu hala kulaklarındaydı. "K-9" harfleriyle başlayan o silik numara, Kevin'ın yakasındaki parlak "K-2026" ile nasıl bir bağ taşıyordu?
Lisa bir şeyi anlamıştı: Kevin bir sır saklıyorsa bile, bunu profesyonel bir maskenin ardına gizlemeyi çok iyi biliyordu.