Bölüm 2

"Kaç gün geçti aradan dersin?"Kafamı ona çevirdim, yüzü hâlâ dağınıktı,kirpiklerinin üzerinde donmuş kan lekelerinin verdiği ağırlıkla gözlerini açacak vaziyette bile değildi. Karşısına sandalyemi çektim ters tarafında ve bacağımi ayırarak oturup çenemi sandalyenin sırtına yasladım."Konuşsana sevgilim..."Nefesindeki ağırlık hariç başka hiçbir ses vermiyordu bana. Son sözleri sadece nefretti, kuvvetli bir nefret. Son 1 yıl...1 yıldır hiç yüzüme bakmadı bile. Onu deli gibi özledim ve bu özlem çok acımasız çıktı ortaya."Taehyung..." dediğimde yine bana bakmayacağını biliyordum, elimin tersini onun yanağına yavaşça dokundurdum tenindeki pürüzler birden vücudumu titretti, yarası yüzünden hafif bir inleme çıktı dudaklarından. Hayret. İlk kez acının verdiği hazla inledi karşımda.Dişleri birden bire birbirine çarpmaya başladı, çenesi deli bir hızla titriyordu. Kontrolsüzce. Arkaya bağlanmış ellerini zorladı biraz daha, kendini sandalyenin üstünde salladı. Sanırım kurtulmak istiyor.Denesin.Sadece deneyecekti. Çünkü benim zincirlerime tutsak kalan hickimde yeniden kurtulamazdi.Yemin ediyorum.