Şu an 20 yaşındayım ama ruhumda hala 14 yaşımın o bitmek bilmeyen heyecanını taşıyorum. Hayallerim, hayatım boyunca pusulam oldu. Bir ressam olma tutkusu, fırçanın kağıda ilk değdiği o andan beri damarlarımda akıyor.
Çocukluğum; küçük bir kasabada, uçsuz bucaksız bir bahçesi olan, huzur kokulu o güzel evde geçti. Ailem, her hatamda ve her isteğimde sarsılmaz bir kale gibi arkamdaydı. Sevgiyle büyüdüm; sadece insanların değil, bahçemizdeki her canlının, her hayvanın dostu olmayı öğrendim.
Ancak lise yılları, bu pembe tabloya vurulan sert bir darbe gibiydi. Zengin aile çocuklarının kibirli gölgeleri arasında, hayallerime ilk adımı atmaya cesaret edemedim. O zamanlar fırçalarımı sakladım ama içimdeki renkleri asla öldürmedim. Çok çalıştım, gecemi gündüzüme kattım ve sonunda o kapıyı araladım: Üniversiteyi kazanmıştım.