Yine ve yine..
Her gece bir daha uyanmamayı diledikten sonra; yine başımı kaldırdım yastığımdan.
Doğruldum. Etrafı incelemeye başladım. Masamdaki o dağınık kitapları, çıktıları gördükçe ümitleniyorum. Ama kendimi kaptırıp hayal kırıklığına uğramaktan çok korkuyorum.
Saat 07.02, evde derin bir sessizlik vardı. Ablam artık bu evde olmadığındandır muhtemelen.
Babam; ablam okumasın diye evlendirmişti, geçen hafta.
Yattığım ranzanın üst tarafı artık bomboş; Her sabah yanıma koyulan su bardağı kupkuru, ve teselli bekleyen bir ruh başıboş geziyor.
O benim tek tesellimdi, en yakınımdı. Şu kocaman şehirde ondan başka kimsem yoktu. Duvarlarına yaslandığım bu ev, bir ev gibi değildi. Onu güvenli kılan oydu.
Ömrümüzün geçtiği bu dar sokaklarda beraber yürüyerek dertleştiğim kişi, bana çok uzakta artık. Sesimi kimseye duyuramıyor olmam çok canımı yakıyor; ama O, hissettiklerimi anlıyor ve görüyor. Bundan adım gibi eminim..
Kalktım. Elimi yüzümü yıkadım. Çantamı hazırladım. Evden çıkacağım sırada;
"Oğlum, yine kütüphaneye mi gidiyirsun?"
"Evet anne"
"Şu işten bir vazgeçsen oğlum, he Jimin'im"
"Hergün aynı şeyleri söylemekten bıkmadın mı? Ben bıktım çünkü"
"baban bu yaptıklarından hiç memnun değil. Sana çok kızgın"
"geleceğimden, sadece o adam kızgın diye vazgeçemem. Ömrümü de bu dört duvar arasında heba edemem"
Dedikten sonra kapıya yöneldim. O an duyduğum ses, beni kendimden nefret ettiren ses, yine evde yankılanmaya başladı;
"Hiçbir yere gitmiyorsun. Otur oturduğun yerde"
"hayır"
"ne? Kal diyorsam kalacaksın. Şu çevirdiğin saçmalıkları görmediğimi falan mı zannediyorsun sen?" diye bağırdı var gücüyle.
"En çokta senin görmeni istiyorum, baba"
"Bu evden dışarı bir adım at, bak bakalım seni alıyor muyum bu eve!"
arkama bakmadan evden çıktım. Tek duyduğum annemin babama bağırma sesiydi.
yanımda bir yerde kalabilmek ve yemek yiyebilmek için bana yetecek kadar param yoktu. Hemen şimdi bir iş bulmalıydım. Ama net olan tek şey, buralardan uzak bir yere gitmem gerektiği idi.
_____
Kendimi Bir durakta buldum. Öylece oturmuş; neyi nasıl yapacağımı düşünüyordum. Bu sırada Annem, en az on defa aramıştı beni. Her defasında da yüzüne kapattım. Fakat artık dayanamadım ve açtım.
"Oğlum! Gel hadi annem. Yapma, etme. Bir evde güvende olmak yerine; âkıbetini bilmediğin bir yola sürükleniyorsun. Farkında olmayacak kadar körsün. Hadi dön annenin yanına. Bak ablan da gelecekmiş bu akşam."
"Anne! Beş kuruşluk laflarla beni geri döndüremezsin. Ben o evde güvende olamadım. Olamayacağım da. Bir tutsak gibi hayatımı sürdüremem. Bu yolun âkıbetine gelecek olursak da; başımın çaresine bakabilecek yaşa geldim. Ablamada selamımı söylersin; tabi gelirse." Diyerek telefonu kapattım.