Bölüm 10

Umay tabağından küçük bir parça alıp yedi, sonra gözlerini Merih’e dikti. “Kağıt kalem var mı sende?” diye sordu heyecanla. Merih şaşırdı ama çantasından defteri ve kalemi çıkardı. “Tamam, ver bakayım,” dedi gülümseyerek. Umay kağıdı önüne serdi ve kalemi eline aldı. “Şimdi seni çizeceğim,” dedi biraz utanarak ama kararlı. Merih hafifçe yana kaydı, Umay’ın çizmesine izin verdi. “Bak bakalım, gerçekçi mi olacak?” diye espri yaptı. Umay konsantre olmuştu, çizgi çizgi Merih’in yüzünü kağıda aktarıyordu. Aralarındaki sessizlik, yavaş yavaş samimiyete dönüşüyordu. Merih rahat bir koltuğa yaslandı ve Umay’ın çizimine baktı. “Baya güzel gidiyorsun,” dedi gülümseyerek. Umay başını kaldırıp ona baktı, hafifçe utanarak: “Gerçekten mi? Senin çizimini yapan birini çizmeyi seviyorum.” Merih tebessüm etti: “Belki de böylece birbirimizi daha iyi anlarız.” Umay kağıdı kaldırıp Merih’e gösterdi. “Bak, burası biraz abartılı oldu ama olsun.” Merih dikkatle inceledi. “Bence çok iyi, bence tam bir sanat eseri.” İkisi bir an için sessiz kaldı, sonra dışarıdan köpek havlama sesi geldi. Umay aniden kulaklarını kapattı, yüzünde o korku tekrar belirdi. Merih hemen yanına yaklaştı: “Korkma, buradayım.” Umay çizimini bitirdi, birkaç son dokunuş daha yaptıktan sonra kalemi masaya bıraktı. Kağıda bir süre baktı, sonra yavaşça Merih’e uzattı. “Güzel olmuş, değil mi?” dedi gözlerinde hem heyecan hem de biraz çekingenlik vardı. Merih resmi aldı, uzun uzun inceledi. Umay onun yüzündeki ifadeyi izlerken nefesini tuttu. “Güzel olmuş mu?” diye yineledi Umay, sesi bu kez daha yumuşaktı. Merih başını kaldırıp gülümsedi. “Hayır,” dedi ciddi bir sesle. Umay’ın yüzü düşmek üzereydi ki Merih devam etti: “Çok daha fazlası olmuş. Harika olmuş. Gerçekten... etkileyici. Yani... bu benim ama... benden daha iyi duruyor!” Umay hafifçe güldü, gözleri biraz parladı. “Senin gibi çizmek daha zor olurdu zaten.” Merih başını iki yana salladı, dudaklarında hâlâ gülümseme vardı. “Sen çizdiysen güzeldir zaten.” Bir süre göz göze geldiler. Sessizlik ama huzurlu bir sessizlik… Umay o an ilk defa içten bir rahatlama hissetti. ---