Hareketlerimi kontrol edemiyorum.
Luka'nın kıvranışları ve duvardaki kan ile daha fazla kendimi kaybediyormuş gibi hissediyorum. Artık anlayamıyorum, tanrım. Neden güvensiz hissediyorum?
Açıklamak çok zor; derinlerde bir hastalık gibi, yalnız değilmişim gibi. Ben bir katil değilim ama hala Luka'nın kafasını keserken kullandığım bıçağı tutuyorum, ben bir katil değilim ama yüzüme sıçramış kan ile duvarlar üstüme gelirken Luka'nın kafasını çantama koyuyorum, ben bir katil değilim ama birini öldürdüm Marinette.
Bunu yapmak istememiştim, ben katil değilim. İçimde başka biri varmış gibi, güvensiz hissediyorum. Şeytan ve tanrı, beni ayırmaya çalışıyorlar. Duvarda yüzler görüyorum, kapıdan sesler duyuyorum ve her zaman işittiğim o ses bana yalnız olmadığımı söylüyor.
Sağ tarafımda tanrıyı görüyorum ancak en küçük bir ışık göremiyorum, sol tarafımdaki şeytan ile hareket edemez hale geldim. Şeytan ve tanrı beni parçalamaya çalışıyor, birileri gelip yardım edebilir mi? Kendimi kaybediyorum.
Kanla kaplanmış kıyafetlerim ile Luka'nın evinde dolandım ve yatak odasını buldum, içeriye sessiz bir biçimde girerken yatağının yanındaki fotoğraf gözüme çarptı. Senin evinde bulduğum kalpli çerçevenin aynısıydı, onu kırdım. Luka'nın yatağına uzandım ve kırdığım çerçevenin içindeki fotoğraftan Luka'yı kesip attım. Fotoğrafı yanıma aldım. Artık yanımdaydın Mari, birlikte uzanıyorduk.
Kafamdaki tüm o kurgular birlikte olduğumuz, kollarında ve yatağında...
İçimde iki kişi varmış gibi, tanrı ve şeytan. Beni uyanık tutuyorlar, Mari. Kırılmaya daha da yaklaşıyorum, gözlerimi her kapatışımda içimdeki ses uyanmamı söylüyor, uyuyamıyorum Mari.
Sürekli sesler duyuyorum Mari, muhtemelen bu yüzden kapıyı açıp içeri girdiğini bile duymadım. Yatak odasının da kapısını açtığında yüzümdeki kan ve çantamdaki Luka ile görmezden gelinmesi zordum sanırım. Bir süre yüzündeki korkunç ifade ile seni izledikten sonra konuşmak için güç bulmaya çalışıyordum.
"Seni seviyorum, Mari."
Hala seni izliyorum; düşünüyorum da Mari, ben bir katil miyim?
