Bölüm 17

Yavaşça yere çöktü ve kafasını ellerinin arasına aldı. Neden ağlamayı bir türlü beceremiyordu? Oysa bir an olsun ağlayabilse yüreğindeki tüm ağırlıkları atabilecek, kafasındaki seslerin sahiplerinin yağmurda birer birer pencerelerini kapatmasını izleyecek gibiydi. Ne yaparsa yapsın fazla ağırdı; kendini her şeyi taşımayı başarabileceği o gerçeklikten noksan inançtan uzaklaştıralı uzun zaman olsa da, hala orada oldukları gerçeğini değiştirmiyordu bu. Hissettikleri, düşündükleri, benliği hatta varlığı, her şeyin bir bedeli olduğunu unutmasına izin vermiyordu. Belki unutmayı başarabilseydi, işte o zaman kaybettiği gözyaşlarına yeniden sahip olabilirdi. Ama yaşlar olmadan unutamamış, kendini anlamsız bir döngünün içine yerleştirdiğinin farkına varamamıştı. Kapısını zamana aralamayıp susturmayı ve unutmayı beceremeyen ruh, artık çürümeye mahkumdu...