Yine her zamanki gibi, annemle tartıştığımız bir geceydi. Odama gitsem, arkamdan gelecek ve tekrar tekrar beni babama benzemem için uyaracaktı. Ve ben artık aynı şeyleri dinleyemeyecek kadar doluydum. Biliyordum, ağzımı açsam kalbini kıracaktım. Onun yerine hiçbir şey söylemeden evden çıktım. Biraz yürümek belki iyi gelirdi.
1 yeni mesaj
Selin: Delvin, neredesin? Annen aradı, telefonlarına bakmıyormuşsun. Bizde olup olmadığını soruyor. Yine kavga mı ettiniz?
Ha bu arada, Selin 5 senedir en yakın arkadaşım. Zaten başka arkadaşım da yok. Böylesi daha iyi. Yürürken bir yandan Selin'e cevap yazdım:
— Her zamanki şeyler, merak etme. Sadece biraz yürüyüp eve geri döneceğim.
Bir süre müzik dinleyerek yürüdüm. Düşüncelerle boğuşurken dalıp gitmişim; evden biraz fazla uzaklaşmıştım. İleride birkaç tane erkek vardı, seslendiler ama hemen arkamı dönüp yürümeye başladım. Biraz korkmuştum çünkü normalde bu saatlerde tek başıma hiç dışarı çıkmazdım. Bir tanesi arkamdan hızlı adımlarla geliyordu. Korkuyla hızla koşmaya başladım. Bir anda hiç bilmediğim bir sokağa girdim. Biraz ileride, parkın yanında durdum. Arkama baktığımda birini göremedim. Yine de biraz zaman geçsin ve saklanayım diye hemen parkın yanındaki küçük kulübenin arkasına doğru gittim ve yere oturdum.
Korkudan ağlamaya başlamıştım. Bilmediğim bir sokağa girmiştim ve geri dönüşte tekrar önüme çıkacaklar mıydı, bilmiyordum. Bir anda bir ses geldi. Birisi olduğum yere geliyordu. Kafamı kaldırdığımda, siyah kapüşonlu biriyle göz göze geldim. Ve bir anda onlardan biri olabileceğini düşünüp çığlık atmaya başladım.