Küçükken hep görünmez olmak istemiştik. İstediğimizi yapmak, hatta bazen hayal dünyamız o kadar genişti ki görünmez olup markette herşeyi alıp gitmek. Elbette bu imkânsız. Fakat ben 17 yaşında gerçek bir görünmezim. Kimse beni görmüyor, duymuyor, tanımıyordu.
Gerçeği söylemek gerekirse aslında bunun görünmezlikle bir alakası yok. Ben içine kapanık, dersler haricinde kimseyle ilgilenmeyen o kişiydim. Adım Viloren Alaca. Kimse benim adımı bilmez. Genelde duruma göre dilsiz kız, inek kız hatta matematiğe benzeyen kız oluyorum.
Bu hayatım boyunca hiç arkadaşım olmamıştı. Tabii bugüne kadar. Hayatımda ilk defa bir arkadaş edinecektim. Her ne kadar sanalda olsa bu benim için bir ilkti.
Ailem hep beni insanlardan uzak tutmaya çalışırdı. Arkadaşım olmasını hiç istemezlerdi. Yalnızken hayat boş insanlarla yaşamaktan daha iyiymiş. Arkadaş ortamları beni derslerden koparacakmış, hayatımı kötüleştirecekmiş diyerek hep beni insanlardan uzak tuttular. Küçükken hiç arkadaşım olmadığı için her ne kadar eve ağlayarak gelsem Annem: "boşa ağlama git ders çalış" derdi. Birinci sınıfta bile saatlerce ders çalıştığımı hatırlıyorum.
Şu an 17 yaşındayım ve her okuldan eve gelince kendimi odaya kapatır bazen hiç yemek yemez ya ders çalışır ya da bilgisayar oyunları oynardım. Bugün, tamamen yanlışlıkla indirdiğim sohbet uygulamasına girdim. İnsanlar tanımadıkları kişilerle konuşuyor, arkadaş oluyor, hatta gruplar kuruyorlardı. O an bunun hayatımı değiştireceğini bilmiyordum. Fakat daha sonra anladım ki hayatımı sadece bu uygulamaya girerek değiştirmiştim. Ama asla pişman değilim. Yine olsa yine yaparım.
Ben Ailemin dediklerini dinlemeyip ilk kez biriyle arkadaş oldum.
Aylar sonra belki de bugüne 'iyi ki' diyeceğimi nereden bilebilirdim ki?
