Efe son yudumunu aldı ve bardağını masaya koydu. — "Pekala, bir fikrim var."Derin kaşlarını kaldırdı. — "Korkmalıyım mı?"Efe gülerek başını iki yana salladı. — "Hayır ama şaşırabilirsin. Bugün planlı bir hayat yerine spontane bir şey denemeye ne dersin?"Derin temkinli bir ifadeyle ona baktı. — "Ne gibi?"Efe ceketini giydi ve ayağa kalktı. — "Gel benimle, göreceksin."Derin bir an tereddüt etti. Normalde böyle anlık kararlar vermezdi ama… İçinde bir şey, bu kez farklı davranmasını söylüyordu. Derin başını sallayıp ayağa kalktı. — "Peki, ama baştan söyleyeyim. Eğer bu çok çılgınca bir şeyse ben yokum."Efe kahkaha attı. — "Söz veriyorum, seni gökyüzünden paraşütle atlatmayacağım."İkili kafeden çıkıp yürümeye başladı. Sokak lambaları hafifçe parlıyor, şehir akşamın sakinliğine bürünüyordu. Derin merakla sordu: — "Nereye gidiyoruz?"Efe gülümsedi. — "Güvendiğin kadar yürü."Derin derin bir nefes aldı ve adımlarını hızlandırdı. Bunu neden kabul ettiğini bilmiyordu ama içinde, bu akşamın farklı olacağını hissetti.
Derin başını hafifçe iki yana salladı ama gülümsediğini saklayamadı. — "Beni kaçırmayacağına emin miyim?" Efe kahkaha attı. — "Eğer kaçırmak isteseydim, kahve içtiğimiz yerde plan yapmazdım, değil mi?" Derin hafifçe güldü ve yanında yürümeye devam etti. Şehir ışıkları gittikçe arkalarında kalıyordu. Efe’nin nereye götürdüğünü bilmese de, onun heyecanını görmek hoşuna gidiyordu. Bir süre sonra sessiz, eski bir mahalleye girdiler. Dar sokaklar, geçmişten kalma taş evler ve nostaljik bir hava… Derin merakla etrafına baktı. — "Burası neresi?" Efe bir kapının önünde durdu. Eski ama hala sağlam görünen, ahşap bir kapıydı bu. — "Burası… benim çocukluğumun geçtiği yer. Eskiden burada oturuyorduk." Derin şaşkınlıkla ona döndü. — "Gerçekten mi?" Efe başını salladı. — "Evet. Burayı hep sevmişimdir ama uzun zamandır gelmemiştim. Burada, çocukken en büyük hayallerimi kurardım. Belki biraz saçma gelecek ama küçükken buraya gelip gökyüzünü izlerdim. Her zaman bir gün buraya geri döneceğimi düşünürdüm." Derin hafifçe gülümsedi. — "Ve işte buradasın." Efe başını salladı. — "Evet, ama fark şu ki, bu sefer yalnız değilim." Derin kısa bir süre ona baktı. İçinde garip bir sıcaklık hissetti. Bu, basit bir an gibi görünse de aslında çok anlamlıydı.— "Buraya neden gelmek istedin?" diye sordu yavaşça. Efe bir an duraksadı, sonra hafifçe gülümseyerek omuz silkti. — "Belki de geçmişimle birini tanıştırmak istedim. Beni gerçekten tanımasını istediğim birini." Derin’in kalbi bir an hızlandı. Ne diyeceğini bilemedi ama bir şekilde bunun özel bir an olduğunu hissetti. Bir süre sessizce durdular, yıldızlı geceyi izlediler. Sonunda Derin, usulca sordu: — "O zaman… bana çocukluğundan başka şeyler anlatır mısın?" Efe gülümsedi. — "Memnuniyetle." Ve gece, anılar ve kahkahalarla devam etti…