Bölüm 12

Birkaç gün sonra, yine sahilde yürürlerken Derin gün içinde yaptığı işleri anlatıyordu. Efe ise her zamanki gibi ona takılmadan duramıyordu. Derin: Elini saçına götürerek “Sonraki hafta için programımı şimdiden oluşturdum. Sabah toplantım var, öğleden sonra birkaç müşteriyi ağırlamam gerekecek, akşam da büyük ihtimalle spora giderim.” Efe: Kaşlarını kaldırarak alaycı bir ifadeyle “Vay be, önümüzdeki hafta ne yapacağını şimdiden biliyorsun. Sıkıcı bir hayatın olduğunu söylemiş miydim?” Derin: Kollarını kavuşturarak ona meydan okur gibi baktı “Beni tanıyorsun, plansız hareket etmek bana göre değil.” Efe: Gülümseyerek başını iki yana salladı “Bence bazen biraz plansız olmayı denemelisin. Ne bileyim, belki hayatın sürprizleri vardır.” Derin: İç geçirerek “Hayatın sürprizleri genellikle kötü olur, o yüzden ben işimi şansa bırakmam.” Efe: Derin’in yürüdüğü yolu bırakıp bir anda sahile doğru koşmaya başladı. “Hadi bakalım, şu an bir plan yapmadan hareket et!” Derin: Şaşkınlıkla arkasından baktı “Efe, ne yapıyorsun? Oraya gitmeyi planlamadık!” Efe: Arkasına dönüp gülerek “Aynen! İşte tam da bu yüzden gelmelisin.” Derin bir an duraksadı, sonra içinden bir ses ‘Bir kerelik dene’ dedi. Derin yavaşça kumlara doğru ilerledi, Efe ise sabırsızlıkla bekliyordu. Efe: Gözlerini kısarak “İşte böyle. Hisset, düşünme. Ne kadar kötü olabilir ki?” Derin: Başını hafifçe eğip gülümseyerek “Fazla iyi olursa bütün düzenim bozulur, işte o zaman kötü olur.” Efe bu sözlere gülümsedi ama içinde bir şeyler kıpırdadı. Belki de Derin’in kontrolü bırakmasını istemesinin tek sebebi, onun daha özgür hissetmesini sağlamak değildi. Belki de… Onu daha fazla görmek, yanında daha çok zaman geçirmek istiyordu.